🚀 go-pugleaf

W dniu 2017-09-28 o 18:48, Krzysztof Mitko pisze:
> https://itsfoss.com/linux-foundation-head-uses-macos/
> 
> Szef Fundacji Linuksa nazywa rok 2017 “rokiem Linuksa na desktopach”…
> choć sam używa macOS. Nie żebym uważał to za szczególnie istotne, ale
> wyszło dosyć zabawnie.
> 

Problem z Linuksem jest taki, że to jest Koenigsegg w którym nie działa 
centralny zamek, więc hipster dorobił zamknięcie na kłódkę.

A bez metafor, to przy całym potencjale tego systemu jest on szalenie 
niedopracowany w pewnych kwestiach, które powodują, że to jest marny 
system na desktop.

Desktop, jak ja to widzę, jest obecnie dla użytkownika, który korzysta z 
komputera w sposób zaawansowany: zawodowo, artystycznie albo do grania. 
Dla facebookowców i twitterowców wystarczy podpaska z ekranem LCD.

Taki profesjonalny użytkownik musi mieć możliwość grzebania w systemie w 
celu zmiany ustawień. W Windowsie i macOSX jakoś to jest racjonalnie 
ogarnięte, wszystkie ustawienia są zgrupowane w jakiś control panelach 
itp. Natomiast Linux ma w tym miejscu bagno. Część rzeczy działa na 
plikach tekstowych, a różne KDE, GNOME i inne implementują własne 
wynalazki konfiguracyjne i co gorsza, bez żadnej konsekwencji ani porządku:

Ostatnio mojemu ojcu skonfigurowałem WiFi na laptopie z Debianem za 
pomocą /etc/network/interfaces i okazało się, że to rozwala jakiegoś 
wifi managera w KDE i w rezultacie z jednymi sieciami się może połączyć, 
z innymi nie itd. I na przestrzeni lat miałem chyba z kilkadziesiąt 
takich problemów z różnymi distro.

Wszystko dlatego, że nie ma jednego mózgu, który by opracował ścisłe 
wytyczne, co ma jak działać i gdzie trzymać ustawienia. W rezultacie 
wychodzi taki Koenigsegg, do którego GNOME-owcy dorobili mosiężną 
kłódkę, KDE-owcy chromowaną kłódkę, a jak otworzysz drzwi, to się okaże, 
że to i tak wszystko się trzyma na sznurku od snopowiązałki.

Android nie ma takich problemów, ale Android to nie jest desktop - on 
ukrywa przed użytkownikiem różne rzeczy, do których desktopowiec 
chciałby mieć dostęp. Dla systemów serwerowych to nie ma znaczenia, bo 
te nerdy w głowie tylko mają wiedzę o milionie plików konfiguracyjnych. 
Natomiast normalny użytkownik desktopu, który chciałby skonfigurować 
sobie system bez doktoryzowania się ze wszystkich jego części 
składowych, po prostu będzie z Linuksa niezadowolony.

Ciekawe, że ja wiele lat temu myślałem o zrobieniu takiej uporządkowanej 
dystrybucji Linuksa, na przykład o zastąpieniu pierdyliarda plików 
tekstowych czymś w rodzaju Rejestru Windows. To wymagało przepisania 
Init-a od nowa! Miałem taką ambicję, że nawet mi się udało schować 
konfigurację sieciową do pliku binarnego przy użyciu takiej jednej 
biblioteki. Skompilowało się, kernel odpalił, init zmodyfikowany 
odpalił, w końcu pojawił się shell, ja taki zadowolony wpisuję ifconfig, 
no coś się dzieje, próbuję ifconfig eth0 down i sru! Podsystem sieciowy 
się spieprzył. Bo wewnętrzne powiązania są tak głębokie, że nie wiadomo 
w ilu miejscach trzeba poprawić kod robiąc takie przeróbki systemu. 
Więcej już nad tym nie siedziałem, bo nie miałem czasu ani pieniędzy, 
żeby przekopywać się przez to dalej.

Dlatego, żeby powstał dobry Linux na desktopy, trzeba by jakichś 
milionów roboczogodzin na uporządkowanie tego wszystkiego ale ściśle pod 
jakąś uprzednio dobrze przemyślaną specyfikację. Twórcy desktopowych 
distro nie potrafią temu podołać, bo mają za mało ludzi i jest za duże 
ciśnienie, żeby wydać system możliwie szybko, podczas gdy staranna 
praca, to byłoby wiele lat przesiedzianych bez widocznego efektu.