🚀 go-pugleaf

W dniu 2011-09-15 10:02, Andrzej Rosa pisze:
> Trochę przywaliłeś... ;-)
>
> Informację w plikach trzymają praktycznie wszystkie systemy.  W uniksach
> "everything was a file", czyli np. cały sprzęt też z punktu widzenia
> systemu był zbiorem plików a wynik działania jakiegoś programu był
> "plikiem" nawet bez konieczności zapisywania go na dysku.
>
> Z tego drugiego wynika kolejna cecha charakterystyczna filozofii
> uniksów, czyli że są one agregatem stosunkowo wąsko wyspecjalizowanych,
> małych programów, bo dzięki pipe'om można było realizować przy ich
> pomocy bardziej złożone operacje.

To co miałem na myśli przez pliki, to jest to, że czy w Windowsie czy 
Uniksie pliki to są tyko strumienie znaków. Z Pipe'ami jest to samo - 
transmisja strumieni znaków, a co z nimi zrobić, to już problem 
programu. Tak naprawdę to ogranicza elastyczność tej ideologii 
Uniksowej, bo zmusza użytkownika do myślenia i to wcale nie łatwego, czy 
dany program przyjmie taki strumień znaków, czy nie.

Alteratywna byłaby filozofia obiektów. Np. program zwraca wynik w formie 
tabelki, która jest formatem systemowym. Kolejny program bierze tą 
tabelkę i coś z nią robi, a w końcu tabelka ląduje przed oczami 
użytkownika w arkuszu kalkulacyjnym. Gdyby przez pomyłkę użytkownik 
wysłał tabelkę nie do tego programu, gdzie trzeba, program by 
odpowiedział: Sorry, ale ja tabelek nie robię. W uniksie jest taki 
format tabelek, mianowicie: CSV... no comments.

A teraz zauważ, że tabelką też mógłby być obraz - w końcu piksele są 
poukładane w wiersze i kolumny. Więc program który normalnie służy do 
obróbki danych statystycznych, za chwilę mógłby być użyty do policzenia 
średniej luminancji pikseli w jakimś obszarze. To się nazywa 
elastyczność oprogramowania.

Podsumowując, chodzi mi o to, że pomiędzy warstwą plików fizycznych 
(czyli strumieni znaków) a warstwą aplikacji brakuje jeszcze takiej 
systemowej warstwy prezentacji, gdzie wszystkie dane byłyby widoczne 
jako określone obiekty z możliwością łatwej reinterpretacji na inne 
obiekty, jak np. obiekt graficzny staje się arkuszem kalkulacyjnym, albo 
odwrotnie itd.

Wówczas warstwa, którą by widział użytkownik to byłaby warstwa tych 
obiektów i nie musiałby w ogóle się zastanawiać, jak to jest trzymane na 
niskim poziomie, tj. w plikach, BLOB-ach czy innych postaciach.