🚀 go-pugleaf

On 2011-03-07, Wojciech Bancer <proteus@post.pl> wrote:
> On 2011-03-07, Andrzej Rosa <bakters@yahoo.com> wrote:
>
> [...]
>
>> Dotknąłeś pędzel w paincie i podnosisz palec.  Jaki stan i w ogóle stan
>> czego masz w tej sytuacji?  
>
> Kliknąłeś przyciskiem pędzel w paincie i puściłeś. Czym to się różni?

Kursor zachowuje stan.  Żeby użyć pędzla, muszę go przesunąć na rysunek.
W przypadku interfejsu dotykowego niczego nie przesuwam, więc gubię
stan.

>> Użytkownik _z kontekstu_ oczekuje, że jak dotknie palcem obszaru na
>> rysunku to będzie malował dotkniętym _wcześniej_ pędzlem.
>
> No to aplikacja na podstawie wybranego wcześniej narzędzie w momencie
> (roboczo nazwijmy) ontouch na aktywnym polu (które obsługuje), będzie 
> wykonywała akcję przypisaną do wybranego narzędzia.
>
> W czym problem?

Nie rozumiem.  Na przykładzie.  Dotknąłem pędzla, aplikacja zapamiętała
to dotknięcie, dotykam rysunku i rysuję.  Wszystko pięknie.  Ale gdy
dotykam poza rysunkiem a aplikacja nadal rysuje jest wtopa.  

I dalej w tym samym stylu.  Załóżmy aplikację pełnoekranową, żeby nie
było komplikacji.  Dotknąłem pędzla, aplikacja zapamiętała że ma być
pędzel, po czym dotykam menu.  Aplikacja powinna dać mi się przeklikać
przez menu a mimo to nadal pamiętać, że wyimaginowany kursor ma
przylepiony do niego pędzel.  Nie powinna zapomnieć wybranego narzędzia
zanim użytkownik z niego osobiście nie zrezygnuje.

>> Nie oczekuje, że jak dotknie obszaru poza rysunkiem to też będzie 
>> malował.
>
> No i jaki w tym problem?
> Programowanie zdarzeniowe nie polega na robieniu pętli wyjątków tylko
> na obsłudze konkretnego zdarzenia w konkretnych warunkach. W pozostałych
> przypadkach obsługa jest domyślna, przez system.

Problem w tym, że w przypadku interfejsu dotykowego warunki nie są
konkretne.  Decyduje kontekst, który nie jest konkretem, bo istnieje
głównie w umyśle użytkownika.

Na przykład.  Użytkownik klika w menu, system otwiera menu, użytkownik
klnie.  Dlaczego?  Bo on przecież "dotknął i przeciągnął" a nie "dotknął
menu".  "Komputery są gupie!" 

>> Programista musi _przewidzieć_ oczekiwania użytkownika i je odgadnąć.
>
> Po co? Programista ma obsłużyć akcje, które potrzebuje. 
> Nic mniej, nic więcej.

No i obsłużył proste dotknięcie w sytuacji gdy powinien się domyślić, że
powinien obsłużyć gest.  Albo jak w poprzednim wypadku, obsłużył
malowanie w sytuacji gdy powinien obsłużyć proste dotknięcie.

>> Nie ma kursora o jednoznacznie określonym stanie.
>
> Ale przecież w normalnych aplikacjach to Ci nie jest potrzebne. Po xuj
> Ci pozycja kursora myszki jak nic nie wciskasz?

Jednoznacznie określa kontekst.  Jak kursor jest nad rysunkiem,
pracujemy w paincie.  Jak kursor jest poza rysunkiem, obsługujemy zwykłe
kliknięcia.  Jak kursor jest poza aplikacją, obsługujemy generyczne
zachowanie myszy w systemie.

W przypadku interfejsu dotykowego kontekst trzeba zgadnąć.

> Przecież w programach
> tego nie śledzisz, bo Ci nie jest to potrzebne. Reagujesz na onclick,
> albo na onbuttondown albo onbuttonup i dopiero wtedy odczytujesz 
> współrzędne (bo wtedy zazwyczaj Ci potrzebne). Na gładzikach masz to 
> samo, tylko musisz prowadzić kursor, bo gładzik sam w sobie nie przekazuje 
> prawidłowo pozycji XY względem ekranu.

Jak kursor w ogóle jest, sytuacja się upraszcza.

-- 
Andrzej Rosa
Working Gentoo flavor:  http://www.funtoo.org
Maintained by Daniel Robbins.