🚀 go-pugleaf

Dariusz Slusarczyk wrote:

>a moze jeszcze lepiej zrobie magiczna sztuczke :) na wskaznikach
>jak np
>
>char array['z'-'a'+1];
>char*ptr=&array[-'a'];

Ta 'sztuczke' stosuje (tak mysle) zapewne kazdy kto w C/C++ pisal
programy numeryczne.
Tylko jest pewien problem. Slowo 'zapewne'. Moge sie zalozyc ze nie
wszyscy o niej wiedza.
Gdyz jest to jednak (taka obsluga macierzy) mechanizm nie wprost
i dlatego niestandardowo stosowany (a powinien byc).
Ewentualne uwagi "gurus" typu: "no jesli ktos go nie zna to nieuk"
mnie przypominaja zabawy typu: "a plose Pani ja sie wiersyka naucylem ,
a Maciek sie nie naucyl".
Nie o to w programowaniu chodzi aby byc "lepsym od Macka".
Jezyk powinien wspierac i podpowiadac wlasciwe mechanizmy a nie
_zmuszac_ do stosowania sztuczek. Inaczej szybko rozni
programisci beda stosowac inne techniki (rowniez te wszystkie ktore
Pan wymienil) i powstana (a raczej juz powstaly) rozne sposoby
oprogramowywania tej sytucji majace sie do siebie nijak.

Po prostu Pascal (nie mowiac o innnych jezykach) ma ta sprawe
rozwiazana znacznie lepiej i logiczniej.

[...]
>eh te prymitywne wskazniki :)))


A po co tu w ogole wskazniki w kodzie uzytkownika
i dodatkowa zmienna w miejsce zupelnie niepotrzebnej
w tym momencie nazwy tablicy ?.
Niepotrzebny balast.
Co stoi na przeszkodzie aby deklaracje:
char array['a':'z'];
sam kompilator (jesli mu to do szczescia potrzebne) sobie
zamienial wewnetrznie na:

char  array_['z'-'a'+1];
char * array=&array_[-'a'];

nie obciazajac tym programisty ?.
Ja nie widze najmniejszego uzasadnienia.

PS: Natomiast jestem ciekawy jak Pan ta metode
       zastosuje w przypadku tablic wielowymiarowych
       powiedzmy dwywymiarowych ?.
       Tu juz chyba tak latwo sie nie da prawda ?.

Pozdrawiam
--
Adam Karpierz
Poszukuje stalej pracy, moje dane:
http://www.adares.alpha.pl/cv.htm