🚀 go-pugleaf

Michal Mosiewicz wrote:
> Podobne sprawy występują zresztą w wielu problemach z dziedziny
> prognozowania. Czy system obliczania prognozy pogody nie jest już
> systemem czasu rzeczywistego, tylko dlatego, że podczas obliczeń 
> system
> obciążony jest non stop w 100%? A wiadomo, że rzeczywisty czas
> odpowiedzi jest w tym przypadku dość ważny.

Nie jestem pewien czy dobrze rozumiem to, co Pan opisuje.

Według mnie opisuje Pan system wspomagania decyzji a nie
system czasu rzeczywistego. (Decision Support System versus
Real Time Control System).

Różnica pomiędzy nimi zależy od tego, czy pętla sprzężenia
zwrotnego jest zamknięta czy otwarta. DSS ma otwartą pętlę
(open loop), RTCS ma zamkniętą pętlę (closed loop).

Spróbuję to opisać na przykładzie systemu prognozowania
pogody sprzężonego z kontrolą tamy przeciwpowodziowej.

1) Scenariusz DSS. W tej sytuacji na tamie siedzi baca,
który podejmuje decyzję o tym czy spuszczać wodę czy nie.
W sytuacji niepewności, kiedy komputer mówi, że będzie
słonecznie, ale zarówno jego jak i gaździnę łupało w
kościach, podejmuje on decyzję na podstawie swojego
doświadczenia i inteligencji.

2) Scenariusz RTCS. Tama jest całkowicie automatyczna,
sterowana komputerowo. Jedyną obsługę stanowi juhas
z pagerem (beeperem), który jest wzywany kiedy system
wykrył awarię. System podejmuje decyzję o sterowaniu
tamy wyłącznie na podstawie algorytmicznie obliczonej
pewności, że będzie padał deszcz.

Powyższy przykład nie jest bardzo sensowny. Ale wedle
mojej opinii ilustruje dobrze różnicę pomiędzy wymaganiami
stawianymi obu rodzajom systemów.

100% obciążenie systmu RTC oznaczło by, że system zużył
jakiś procent cykli na obliczenia, z których potem nie
wykorzystał, bo podjął decyzję o regulacji wcześniej.
Zamiast kontynuować myślenie nad poprzednią decyzją
w celu jej poprawienia, lepiej jest zacząć myśleć nad
nową decyzją o nowej regulacji na podstawie nowych
danych.

O ile mniejsze od 100% jest średnie obciążenie systemu
zależy od decyzji jego projektanta. Margines ten
zazwyczaj oblicza się na podstawie przewidywanego kosztu
błędnej decyzji. Jeśli koszt błędnej decyzji regulacyjnej
jest znikomy, to można sobie pozwolić na bardzo mały
margines bezpieczeństwa. I odwrotnie: duży koszt ->
duży margines.

Pozdrawiam,

Sylwester

PS. Górale mają specjalne słowo na ludzi z nizin, takich
jak ja. Czy ktoś zechciał by przypomnieć mi to słowo?