🚀 go-pugleaf

Witam

Adam Karpierz wrote:

> Użytkownik "A.L." <fela@2005.com> napisał:
> 
>> OK, ale skad sie bioar te arg1, arg2 itd.
>> Czy przypadkiem nie powinny
>> to byc rowniez argumenty fun?
> 
> Nie. To zupelnie osobne argumenty dekoratora.
> Moze to byc cokolwiek (np typy).
> Wazne jest jeszcze to ze dekorator moze
> sobie jako atrybuty dekorowanej funkcji/metody
> funkcji zapamietac cokolwiek.

Właśnie. Dziękuję za wsparcie merytoryczne.

Mnie jednak podoba się to, że argumentem może być obiekt, który pamięta
stan, czyli można w poprzek np. optymalizacji wykonywać proces poprawy
modelu. I to nie jest tylko kwestia prymitywnego logowania, czy sprawdzania
typów.

To daje duże możliwości wykonania programu/algorytmu na wielu płaszczyznach
nie powodująć koszmarnego gmatwania kodu.

Nadal wszystko w Pythonie (>=2.4), beż żadnych bonusów.

Do tego dochodzą dwie sprawy (przynajmniej ja je rozróżniam).

Taki Pythonowy dekorator jest w oryginalnej wersji transparentny dla
użytkownika. To znaczy jeśli funkcja jest wołana to czy jest obłożona
dekoratorem czy nie to użytkownik tego nie wie nie zaglądając do
implementacji - składnia jest identyczna. To jest ważne dla logowania,
kontroli typów i innych sprawa. Jednak ...

Dla matematyki wolę (ale to moja prywatna sprawa) używać dekorowania wprost,
to znaczy, że nie korzystam z dekoratora dokładnie pythonowego, tylko z
jego wydłużonego zapisu, i określam, że udekorowana funkcja inaczej się
nazywa (dla czystości kontekstu), ale wywołanie (poza nazwą) jest nadal
takie jak funkcji pierwotnej  - wyniki i argumenty są te same. To ma
znaczenie, kiedy np. stosuje się różne modyfikatory modelu, i chcemy mieć
pewność który jest użyty.

Pozdrawiam. 

-- 
|\/\/|   Seweryn Habdank-Wojewódzki
 \/\/