🚀 go-pugleaf

"Waldek M." <wm@localhost.localdomain> writes:

> Cześć,
>
> Mam pytanie odnośnie własności (właściwości? jak by tu dobrze przetłumaczyć
> 'property'?) w Pythonie (używam 3.2).

Wolę "właściwość", ale nie potrafię tego uzasadnić. ;)

> Zbudowałem sobie klasę z własnością "foo", w sposób następujący:
> class bar:
>     def __init__(self):
>         self._foo = [1,2,3,4]
>     @property
>     def foo(self):
>         print("Getter")
>         return self._foo
>     @foo.setter
>     def foo(self, value):
>         print("Setter")
>         self._foo = value
>
> Chciałbym wprowadzić kontrolę rozmiaru tej tablicy/listy, jak i wkładanych
> do niej wartości.
>
> b = bar()
> b.foo = [2,4,5,1] # tutaj mogę wprowadzić kontrolę za pomocą settera
> b.foo[1] = "zasmażka" # tutaj już jest problem
>
> Domyślam się, że w tej drugiej opcji wołany jest raczej getter,
> zwracający referencję do tablicy, w której jest ustawiana stosowna wartość.
>
> Czy można w jakiś sposób kontrolować przypadek nr 2, a jeśli tak,
> to w jaki? Myślałem o użyciu jakiegoś własnego typu zamiast
> listy i kontrolowanie typów na jej poziomie, ale to spory 'overkill'.
>
> Wszelkie konstruktywne pomysły i linki mile widziane.

W takich przypadkach pierwszą opcją, którą trzeba na poważnie
rozważyć jest enkapsulacja. Udostępnianie na zewnątrz własnych
struktur danych (w tym przypadku `_foo`) jest z definicji niedobre.
Po to zdefiniowałeś `_foo` jako składową niepubliczną, aby nikt
nie miał do niej bezpośredniego dostępu.
Skoro tak to API powinno wyglądać jakoś tak:

def add_value(self, value)
def get_value(self, index)

Gdy jednak zmiana API nie wchodzi w grę (te miliony użytkowników 
na całym świecie), to w tym przypadku jedyną drogą jaką widzę
jest użycie własnego typu. Nie jest to jakiś wielki "overkill",
ale jak dla mnie niezbyt eleganckie rozwiązanie.

RW