🚀 go-pugleaf

On 2011-11-15, hubert depesz lubaczewski <depesz@depesz.com> wrote:
>> def calculate_hash( filename ):
>> 	mail=email.message_from_file(open(filename))
>> 	[mail.__delitem__(h) for h in mail.keys() if h.lower not in keep_headers]
>> 	return sha256( mail.as_string() ).hexdigest()
[...]
> co do mail.__delitem__ w []
>
> z tym [] ( to się chyba nazywa list comprehension? )
> mam problem koncepcyjny.
> tzn. jak pisałem w perlu, to tam mamy podobny mechanizm, nazywa się map.
> i podobnie jak ten trick z [] zwraca arraya/listę.

Tutaj to nadużycie, podobnie jak w Perlu taki kod:
#v+
@a = (1, 2, 3, 4);
map { $_ *= 2 } @a;
#v-

> we wszystkich materiałach o stylu programowania piszą by nie używać map
> ignorując rezultat (czyli np. nie przypisując go gdzieś, traktując go po
> prostu jako jednoliniową pętlę).
> i to mi się mocno wtłoczyło w mózg.
> tak więc teraz patrząc na 
> [ ... for ... if ... ]
> mam odruch odrzutny, bo to jest właśnie ignorowanie rezultatu.
> może powinienem się przełamać.

Moim zdaniem nie. Po to jest pętla for w Pythonie, żeby z niej
korzystać.

> dodatkowe pytanie - czy korzystanie bezpośrednio z __funkcji__ jest ok?
> z tego co zrozumiałem, to są wewnętrznie używane funkcje które służą do
> implementacji operatorów.

Jest OK, jeśli przesłaniasz albo implementujesz operator. Tutaj uważam
je za bezpodstawne.

> dostęp do nich jest, ale wydawało mi się, że
> używanie ich bezpośrednio jest jakieś "niekoszerne". myliłem się?

Widzisz, w Pythonie, wbrew temu co większość fanbojów mówi, można pisać
gówniany kod (tylko jest nieco trudniej). Widziałem nawet kiedyś zepsute
wcięcia w skrypcie pythonowym, który działał (sic!).

-- 
Secunia non olet.
Stanislaw Klekot