🚀 go-pugleaf

Jacek Czerwinski <x@y.z.pl> writes:

> W dniu 2011-05-14 22:29, Szyk pisze:
>
>> Choć z drugiej strony to dynamiczne
>> typowanie i automatyczne odśmiecanie pamięci to duża wygoda przy
>> programowaniu.
>
> W sztywno typowanym (choć z odśmiecaniem) języku robiłem upgrade o
> duży' numer wersji sporego frameworku pod wielką moją aplikacją. Po
> usunięciu błędów kompilacji zostały DWA proste wyjątki na runtime i
> trzy moduły 100 linii w sposób oczywisty niskopoziomowe więc do
> koncepcyjnych ręcznych zmian.

Czy robiłeś coś podobnego z frameworkiem Pythonowym i napotkałeś jakieś
niesamowite problemy?

> Dynamiczne typowanie na pewno jest wygodne (i to bardzo) na etapie
> pierwszego' pisania, ale refactoringu to horror.

Działają mi na nerwy tego typu opinie. Brałem udział w refactoringu
róznych rzeczy w róznych językach, typowanych dynamicznie i statycznie
i nie zauważyłem, aby ten akurat element był tu jakoś specjalnie
istotny.
Usunięcie błędów kompilacji nie dowodzi niczego. Ogarnięcie kodu 
w sensie zrozumienia meritum w językach statycznie typowanych bywa
strasznie trudne z powodu niesamowitego rozdęcia (częsty przypadek w
Javie).
Oczywiście jest też masa beznadziejnego kodu napisana w Pythonie,
ale jest go przynajmnie naście jeśli nie dziesiąt razy mniej.

>
> Przychylam się do wizji i czasem ją realizuję: 'kernel' w sztywnym i
> skryptowanie funkcjonalności zmiennych czy dodatkowych w dynamicznym

Robię tak, gdy chodzi o poprawienie wydajności, ale statyczne typowanie
nie ma tu dla mnie najmniejszego znaczenia.

>
> PS. Z szacunkiem dla języka Python, to naprawdę przymyślany i
> świadomie projektowany język.

I dzięki temu jest szansa, że zwykly śmiertelnik może zrozumieć
o co w danym programie chodzi, a to już ogromny sukces.

RW