🚀 go-pugleaf

On 2012-12-24, Anonim Anonimowy <amkrankruleuen@gmail.com> wrote:
[...]
>> A teraz opisz, w jaki sposób się różni twoje rozwiązanie od FIFO.
>>
>> I wyjaśnij, czemu uważasz przepisywanie za każdym razem wszystkich stu
>> elementów (i to dwukrotnie!) za szybkie.

> Ty zakładasz, że ja chcę w pewien sposób kolejkować odczytywane elementy, a mi zależy na tablicy którą będę mógł odczytać w dowolny sposób, np. środkowy element w czasie rzeczywistym, zapytałem ogólnie, a nie do konkretnego zastosowania.

Bo wiesz, FIFO o stałym maksymalnym rozmiarze się nie da zrobić na
tablicy. Tylko cicho o tym, bo jak się mój kod o tym dowie, to
przestanie działać.

A ten "czas rzeczywisty", mój drogi, to się nazywa czasem stałym
("O(1)").

> Po drugie jakie jakie dwukrotne przepisywanie?! Matematyka się kłania...
> Załóżmy, że mam tablice i wykonam takie operacje:
> @array = (1..10);
> @array = @array[0..3];
>
> Gdzie tu dwukrotne przepisanie?

A jak dokładasz element na początku tablicy, jeszcze przed tym kodem, to
niby co się robi? Hyc, i system operacyjny alokuje miejsce przed
tablicą? W garbate aniołki może wierzysz?

> Co więcej głowy sobie uciąć nie dam, że perl nie jest wyczulony na tego typu operacje i nie przepisze danych na zupełnie nowe adresy tylko po prostu skróci tablice zamiast całą przepisywać.

Tego by się można spodziewać po pop(), a nie po przypisaniu z zakresem.
Nie za dużo ty wymagasz od optymalizatora, który ma być przede wszystkim
szybki, a nie dawać szybki kod?

> Moja tablica będzie po prostu z czasem zapełniana elementami, a mi
> zależy na tym, żeby tych elementów nigdy nie było więcej niż 100,
> dodanie nowego elementu nie wiąże się z tym, że na pewno w tym samym
> czasie chce odczytać tablice...

To po prostu ignoruj dopisanie wszystkiego, co próbuje wleźć do
zapełnionej tablicy. Chyba że znowu spieprzyłeś sprawę nieprecyzyjnie
opisując oczekiwany skutek.

-- 
Secunia non olet.
Stanislaw Klekot