🚀 go-pugleaf

witam,

Pytanie co prawda nie dotyczy bezposrednio jezykow funkcyjnych, ale wiem
(z watkow o GC) ze sie orientujecie w temacie.

W swoim programie konfiguracje przechowuje w wartosciach prostych
(liczba calkowita, zmiennoprzecinkowa, string) jak i zlozonych (tablica
zwykla i asocjacyjna wartosci prostych lub zlozonych). Kazda z nich moze
byc uzywana w kilku miejscach w programie, stad licznik referencji.

Gotowy jezyk skryptowy rozszerzam o funkcje typu:
  wez_korzen_konfiguracji() <- bo cala konfiguracja to jedena wielka
    tablica asocjacyjna
  wez_nty_element(tab, n)
  wez_element_o_kluczu(tab, klucz)

Dzieki nim mozna sie dobrac dowolnie gleboko w strukture.

Chcialbym dorobic funkcje do tworzenia struktur, jak i ustawiania
pewnych elementow w tablicach. Jednak tu sie pojawia zagrozenie typu:

  wart := wez_korzen_konfiguracji()
  ustaw_nty_element(wez_korzen_konfiguracji(), 3, wart)

I mamy cykl.

Jak sobie z tym poradzic? Pisac odsmiecarke srednio mi sie podoba, a
moze daloby sie uniknac? Na razie mam 3 pomysly (gdzie kazdy ma wady):

1. Kazda wartosc ma znacznik informujacy czy jest elementem innej
wartosci

2. Funkcja ustaw_nty_element(tab, n, wart) sprawdza czy licznik
referencji wartosci "wart" wynosi 1

3. Kazda wartosc ma "poziom", poziom elementu tablicy = 1+poziom tablicy

Dobrze kombinuje? A moze wymyslono na to sposob?
bajcik
-- 
Krzysztof Garus <bajcik.kolos.math.uni.lodz@pl>            Linux User 171721
  Stronka: http://kolos.math.uni.lodz.pl/~bajcik/
  Polecam: http://kolos.math.uni.lodz.pl/~bajcik/duskc.html