🚀 go-pugleaf

"PawelS pawel(at)wbcd(dot)pl" <fake@email.org> wrote:

>>> 1) void Jakaś_Tam_Funkcja(int* Jakaś_Tam_Zmienna);
>>> 2) void Jakaś_Tam_Funkcja(int *Jakaś_Tam_Zmienna);
>>> 3) void Jakaś_Tam_Funkcja(int * Jakaś_Tam_Zmienna); 

Skoro już bawimy się w wykopaliska (hint: zobacz, Pawle, z kiedy jest 
post, na który odpowiadasz)...

Ja używam wariantu drugiego, chociaż mam z tym pewien mentalny problem.

Problem polega na tym, że wariant pierwszy bardziej pasuje do mojego 
sposobu myślenia, gdzie kładziony jest nacisk na typ wskaźnika (wariant 
"int* a" mówi, że typem zmiennej "a" jest wskaźnik na int), a wariant 
drugi kładzie nacisk na typ wskazywanych danych ("int *a" mówi, że typem 
danych wskazywanych przez "a" jest int).

Dlaczego więc jednak wariant drugi? Bo rozwiązuje to problem deklarowania 
wskaźnika razem z inną zmienną w jednej linii. W przypadku wariantu 
pierwszego można się spodziewać, że "int* a, b" deklaruje "b" jako 
wskaźnik, co jest oczywiście nieprawdą, mamy też problem podczas 
deklaracji typu "int a, *b" - nie da się, wg mnie, zapisać tego elegancko 
w pierwszym wariancie.

Z drugiej strony Stroustrup preferuje wariant pierwszy...

Spotkałem się też z opinią, że w C powinno się stosować wariant drugi, 
a w C++ pierwszy, bo C++ ma silniejsze typowanie i programiści powinni 
przestać myśleć w kategorii wartości, a zacząć w kategorii typów. Ma to 
jakiś sens. Póki co cały czas stosuję, w C i C++, wariant drugi.

> jeszcze takie zapisy: int &argument
> (ale to chyba już kodzie w C++).

Doczytaj o referencjach.

-- 
[ Email: a@b a=grp b=chmurka.net ]
[ Web:   http://www.chmurka.net/ ]