🚀 go-pugleaf

> Chciałbym się dowiedzieć który z programów robi najlepiej i najpewniej
> rozbicie kolorów. 
Najlepiej robia to programy dolaczane do skanerow profesjoalnych, ktore
przetwarzaja przy separacji pelna ilosc bitow na probke, jaka wychodzi z
fotopowielacza lub przetwornika CCD. Przykladem moga byc tutaj programy
klasy High-End, jak Color Quartet, Howtek Aurora. Sa one skonstruowane tak,
ze uzytkownik ma dostep do ustawien wszystkich parametrow, tak wiec moze
miec pelna kontrole nad tworzeniem separacji (korekcja koloru farb,
maksymalne pokrycie punktu farbami, Black Generated, Undercolor Removal,
Dot gain, kompensacja szarosci i inne). Do tej grupy naleza tez programy
takie jak Finalia i CMYK (ktorego sam uzywam, bo jest niezbyt drogi i daje
b. dobre efekty). Inne programy separacyjne bazuja na gotowych,
dostarczonych przez producenta softwaru profilach barwnych dla roznych
urzadzen wejsciowych, monitorow i urzadzen wyjsciowych. Bardzo czesto
programy tego rodzaju zintegrowane sa w kompleksowe zarzadzanie kolorem na
poziomie systemu operacyjnego. Przykladem takich systemow sa np. Kodak
Color Management System, AGFA FotoTune, EFIColor, Linotype-Hell Linocolor,
Colorific i inne (I oczywiscie Apple Color Sync w srodowisku MAC-a). Z
reguly zapewniaja duza precyzje, poniewaz wewnetrznie pracuja w niezaleznej
od sprzetu przestrzeni barwnej CIE Lab. Sa dobre dla tych, ktorzy nie chca
zawracac sobie glowy ustawianiem dziesiatkow parametrow, i z reguly daja
niezle efekty; ja jednak wole systemy z pelna mozliwoscia kontroli, bo np.
moge zdefiniowac sobie triade z Cyanem podmienionym na intensywniejszy, czy
ustawic korekcje barwna do druku na kolorowym czy tez wyjatkowo nasiakliwym
papierze, lub tez uwzglednic przy korekcji dot gainu, w jakiej kolejnosci
nakladane sa farby w maszynie drukarskiej.

> A poza tym który z nich daje najbardziej zbliżone kolory
> na monitorze do rzeczywistości. 
Nie rozumiem co masz na mysli. Najogolniej, sa 2 szkoly co do relacji
miedzy obrazem na monitorze, a efektem separacji. Wiadomo, ze przestrzen
barwna (gamut) druku (CMYK) jest nieslychanie uboga w porownaniu z
przestrzenia barwna monitora (RGB). Pierwsza ze szkol mowi, ze na monitorze
nalezy przedstawic pelny gamut obrazu RGB, natomiast przy konwersji na CMYK
nalezy tak pokierowac zawezaniem przestrzeni barwnej, aby osiagnac mozliwie
duze przyblizenie do obrazu na monitorze. Druga szkola natomiast mowi, ze
przestrzen barwna obrazu wyswietlanego na monitorze powinna byc ograniczana
na tyle (przez system zarzadzania kolorem), aby monitor pokazal dokladnie
to, co wyjdzie w druku. Mozna powiedziec, z duzym uproszczeniem, ze
programy dajace uzytkownikowi pelna mozliwosc kontroli nad separacja (jak
np. wspomniany CMYK) reprezentuja raczej pierwsze stanowisko, natomiast
systemy takie jak Kodak Color Management System (KCMS) - raczej to drugie.

janszypo@waw.pdi.net