🚀 go-pugleaf

Pan AMX napisał:

>>> 2. Jak elegancko przdefiniowywać nazwy. Bo to przedefininowannie
>>> ma być cykliczne.
>>
>> Nie rozumiem o jaką cykliczność tu chodzi.
>
> \if\lang0
> \def\abstractname{Abstract}
> \def\altabstractname{Streszczenie}
> \else
> \def\abstractname{Streszczenie}
> \def\altabstractname{Abstract}
> \fi

W praktyce powinno wystarczyć tylko tyle:

\if\lang0
\def\altabstractname{Streszczenie}
\else
\def\altabstractname{Abstract}
\fi

Zakładam, że "\abstractname" było znane LaTeXowi wcześniej, a teraz
musimy zdefiniować tylko "\altabstractname". To, czy "\abstractname"
ma rozwinięcie "Abstract" czy "Streszczenie" zależy od tego, czy jest
to goły LaTeX, czy z zaaplikowanym plikim polonizacyjnym.

> To samo dotyczy pozostałych elementów.

Te pozostałe elementy elegancko można opędzić tym samym \if-em:

\if\lang0
\def\altabstractname{Streszczenie}
\def\altwhatevername{Cokolwiek}
\else
\def\altabstractname{Abstract}
\def\altwhatevername{Whatever}
\fi

Albo inaczej, idąc w kierunku wcześniej przeze mnie sugerowanym:

\if\lang0
\input englishaltnames.sty
\else
\input polishaltnames.sty
\fi

I tu jest ten moment, w którym trzeba zdecydować, czy ten \if jest
w ogóle do czegoś potrzebny. Bo przecież wiadomo, że jak się pisze
po polsku (z dołączonym "polish.sty" czy co tam się do tego używa),
to trzeba dodać w preambule "englishaltnames.sty". A jak po angielsku,
to "polishaltnames.sty".

Można też kombinować w ten sposób, że pakiet co go teraz klecimy
będzie podczytywał w jakiś sprytny sposób polskie nazwy z pliku
polonizacyjnego, a przy polonizacji zapisywał na boku angielskie
oryginały. Potem można tymi nazwami (cyklicznie) żonglować. Tylko
czy warto?

-- 
Jarek