🚀 go-pugleaf

Pan Michal Jankowski napisał:

>> Czyli książka drukowana obustronnie ma strony wyrównane od dołu,
>
> A teraz przyjdzie gajowy Marucha i zażąda złożenia książki z
> zachowaniem registru.

To trzeba wtedy leśnego ludka zapytać o to, jaki ma stosunek do wdów
i sierot. Pewnych rzeczy po prostu nie da się w TeXu zrealizować
z automatu, a i nieautomatyczne rozwiązanie może nie być możliwe bez
ingerencji w tekst.

Z TeXa jest dobry zecer, ale metrampaż słaby (to taki gościu, co się
zajmował rozkładaniem zecerskiej roboty na strony). Knuth zdawał sobie
z tego sprawę w trakcie pisania systemu, ale wiedział, że pamięć
komputerów dostąpna w tamtych czasach na takie rzeczy nie pozwalała.
Idealnym rozwiązaniem by było zastosowanie algorytmu dzielącego akapit
na wiersze do podziału wierszy na strony. Plus dodatkowe oddziaływanie
zwrotne na \looseness. Na to jednak jest już za późno.

Pojawiają się nie-Knuthowe modyfikacje TeXa, które wiele zmieniają,
niewiele pomagają, za to burzą spójność i kompatybilność. Ja to nazywam
psuciem. I dziwi mnie, że komuś się chce.

Tym bardziej dziwi mnie, że nikomu nie przyszło do głowy, by swoją
energię przeznaczyć na wsparcie łamania stron, zamiast na jakieś
duperele związane na przykład z zagęszczaniem literek. Wydaje mi się
(tak, wydaje się -- dokładnie tego nie sprawdzałem), że można wprowadzić
w procesorze zmiany, które nie zburzą kompatybilności (pliki DVI i LOG
będą tworzone tak samo), a w czasie pracy procesora zostaną (w dodatkowym
pliku) zapisane informacje, które w następnym przebiegu umożliwią lepsze
połamanie na strony. Albo inaczej -- można próbować wyciągnąć dodatkowym
procesorem informacje z pliku DVI i wpychać je nazad do manuskryptu.

Nic mi nie wiadomo, by ktoś się czymś takim zajmował. Ale ja rzadko
śledzę to, co inni robią w TeXu. Gdyby jednak ktoś coś wiedział na
temat takich prac, będę wdzięcny za nakierowanie na odpowiednie miejsca.

-- 
Jarek