🚀 go-pugleaf

> A jeśli ma, powiedzmy, 30 albo 29? Eksperymentalne postawienie "\break"
> w miejscu gdzie ma nastąpić przejście do następnej strony powinno to
> wyjaśnić.

Właśnie o to chodzi by nie wstawiać przejścia do nowej strony ręcznie
za każdym razem.
Przy wpisaniu:
\setlength{\lineskip}{4pt plus 0.2pt minus 0.2pt}
\lineskiplimit=\baselineskip
linia powinna moim zdaniem zostać albo odjęta albo dodana (i tak też
się dzieje) i różnica między stronami nigdy nie będzie większa niż 1
linia; jeśli przy normalnym, pełnym wypełnieniu jest 31 linii, to
zwalczając wdowy i sieroty LaTeX może zrobić 32 lub 30 linii w
zależności od sytuacji, ale jeśli zostaną one równo rozłożone na całą
wysokość pola tekstowego to optycznie nie powinno być to widoczne.
Tylko jak napisałem w pierwszym poście - wydaje mi się że
zadeklarowałem to poprawnie a nie chce to z jakiegoś powodu zadziałać
jak trzeba (interlinie nie są wszędzie równe) i nie mogę dojść
dlaczego.

> Domyślam się, że problem nie leży w kleju międzywierszowym, a w tym,
> co \output dodaje na zakończenie każdej strony. Normalnie do sterowania
> tym dodatkiem służą polecenia \raggedbottom i \normalbottom. Polecenia
> te zdaje się działają również w LaTeXu, ale nie wiem czy tak samo, bo
> procedury \output zostały tam mocno zmienione.

Nie wiem, dół jest OK, wygląda właśnie jakby z tym klejem było coś nie
tak.

> \looseness niczego nie psuje, zmiana świateł międzywyrazowych odbywa
> się w granicach dopuszczonych przez inne parametry. Jeśli nie potrafi
> zmienić długości składu akapitu bez przekraczania norm, po prostu nie
> zrobi nic.

Może spróbuję - ale tak czy inaczej chciałbym dojść co jest nie tak i
czemu "mój sposób" nie działa i jak to poprawić, lub jak uzyskać taki
efekt innym sposobem.