🚀 go-pugleaf

Pan Janusz Jakubiak napisał:

>> Czyli krótkie tytuły zapiszemy tak:
>>   \chapter{Hamlet}
>> a długie:
>>   \chapter[i Siedmiu Krasnokudków]{Królewna Śnieżka}
>
> Nie. 
> (\def\@chapter[#1]#2{ ... \chaptermark{#1} ... \@makechapterhead{#2})
> czyli
> \chapter[Królewna Śnieżka\dots]{Królewna Śnieżka i Siedmiu Krasnokudków}

Aż tak?! Tego się nie spodziewałem! Nie spodziewałem się, że w XXI wieku
ktoś będzie jeszcze proponować tak niedobre rozwiązania. Przypomnę, że
chodziło o długie (dwulinijkowe) tytuły, z których w razie potrzeby
skrótu brana jest tylko pierwsza linijka. Pytający wie czego potrzebuje,
środek do realizacji nazwał "splitem", nie wiedział tylko jak to w TeXu
zrobić. Ale pomysł miał bardzo rozsądny, co więcej, realizowalny w TeXu
(a nawet w LaTeXu).

To już chyba nawet w przywoływanym tu Wordzie nie ma potrzeby wypisywania
dwa razy tego samego -- raz krócej, raz dłużej. To jest napraszanie
się chochlikowi drukarskiemu, który tylko patrzy zza winkla, żeby jaką
litrówkę wstawić do jednej z wersji.

Takie konstrukcje, to owszem, stosuje się w skracaniu *redakcyjnym*
(w odróżnieniu od technicznego). Na przykład jak mamy tytuł "Zwalczanie
pcheł, pluskiew, wszy, karaluchów i innych szkodników" skracany
w razie potrzeby do "Zwalczanie szkodników". Ale to całkiem inny
przypadek, nie ten co teraz go mamy. 

-- 
Jarek