🚀 go-pugleaf

AMX napisał:

>> 11111111111111111   22222222222222222
>> 11111111111111111   22222222222222222
>>
>>   Bardzo długi i bardzo ważny wzór
>>
>> 33333333333333333   44444444444444444
>> 33333333333333333   44444444444444444
>
> Rzeczywiście to mogłoby mieć sens. Ale wygląd zależy od proporcji
> ilości tekstu i ilości długich wzorów. Kiedy tekstu będzie mało a
> wzorów (długich) dużo to może nie być ładnie:
>
> 11111111111111111   22222222222222222
> $$ E=1/1! + x/2! + x^2/3! + x^3/4! + ...$$
> gdzie
> $$x=(n-1)!\pi + (n-2)!\pi^2 + (n-3)!\pi^3 + ...$$
> ale 
> $$ x \ne .......tasiemcowy tasiemiec ....$$
> 33333333333333333   44444444444444444  

A co w tym nieładnego? Tekst pisany "prozą" i złamany w dwóch szpaltach
przeplata się z wzorzystą matematyką poskładaną na całą szerokość. Tak
to właśnie ma być. Cały taki wywód można określić umownym słowem "wzór".
Umieszczone w nim pojedyncze linie tekstu nie przeszkadzają w niczym,
nawet jeśli mają długość dwa razy większą niż normalnie.

> Nie chcę tu zbytnio teoretyzować, muszę popatrzeć na ile często takie
> sytuacje zdarzają się w tekstach, które pisuję. Jeśli sporadycznie, to
> zawsze można to obejść, jeśli notorycznie to traci to sens.

W ogóle dobrze jest od czasu do czasu przyglądać się własnym tekstom.
Warto przy tym popracować nad stylem pisania -- tekst na ogół jest
lepiej rozumiany, gdy dłuższe opisowe fragmenty przeplatają się z (też
często dłuższymi) do-, czy wywodami matematycznymi. Lepiej, niż wtedy,
gdy wszystko jest równomiernie wymieszane.

-- Jarek

PS
Spotkałem się z zaleceniem, by "na każdej stronie pracy było od dwóćh
do trzech wzorów". Ale ja się z tym nie zgadzam.