🚀 go-pugleaf

W dniu 27.04.2025 o 01:11, _Master_ pisze:
>> Badania przechowalnicze wyglądają w uproszczeniu tak, że
>> producent pisze plan produkcji i przechowania. Następnie
>> [powiedzmy po trzech miesiącach losuje próbkę i wysyła do badań.
>> Jeśli próbka jest OK, to może dawać termin trzy miesiące, ale
>> trzyma dalej partię i kolejną próbkę bada powiedzmy po 6
>> miesiącach. I tak aż do chwili, gdy po kolejnym okresie okaże się,
>> ze już nie jest zdatna do spożycia. Tak się określa termin
>> przydatności. Od tego czasu przyjmuje się, ze każda partia
>> podobnie zrobiona i przechowywana ma podobną trwałość. Nikt nie 
>> bada każdej próbki, bo by ją zniszczył. Tu nie ma ani jednego 
>> biurokraty akurat.
> Ale napiszesz dlaczego mamy to zmienić?

Ja piszę, czemu nie masz racji wypisując, że to jakieś "biurwy" w tym
uczestniczą. Po prostu to co piszesz świadczy o tym, że nie masz
zielonego pojęcia o tym, skąd te dane się biorą. To jest akurat czysto 
techniczny proces i z biurokracją nie ma żadnego związku. To jest 
przedmiotem mojej wypowiedzi.

Nie ja podejmowałem decyzję o zmianie prawa, to i nie ja powinien to
uzasadniać. Ale podejrzewam, że u podstaw leży konstatacja, że marnuje
się masa żywności, która mogła by być spożyta, ale jest utylizowana. 
Wprowadzenie takiej możliwości jest związane z celem ograniczenia 
marnowania żywności. Komisja Europejska oraz ONZ alarmują, że ogromna 
część żywności trafia na śmietnik mimo pełnej przydatności do spożycia, 
a jedynie na skutek upływu terminów administracyjnych, które tak 
naprawdę nie są ścisłe. Dlatego teoretycznie Unia Europejska mogłaby 
dopuść utrzymanie sprzedaży produktów po upływie daty minimalnej 
trwałości, aby zmniejszyć straty i promować bardziej świadome podejście 
do konsumpcji. U nas mamy lokalną Ustawę o przeciwdziałaniu marnowaniu 
żywności, ale tu widzę, że prawo idzie w kierunku przekazywania 
przeterminowanej żywności organizacjom pozarządowym oraz wprowadzaniu 
opłaty. Nie widzę nigdzie przepisu pozwalającego na sprzedaż po terminie 
ważności - co nie znaczy, ze nie ma, bo mogłem nie znaleźć.

Natomiast nie znalazłem wprost przepisu, o którym piszesz. Nie zajmuję 
się tym zagadnieniem, albo jeśli już, to dość pobieżnie. Wg mojej wiedzy 
w przypadku środków spożywczych, które z mikrobiologicznego punktu 
widzenia szybko się psują i z tego względu już po krótkim czasie mogą 
stanowić bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, datę minimalnej 
trwałości zastępuje się terminem przydatności do spożycia. Po upłynięciu 
terminu przydatności do spożycia środek spożywczy jest uznawany za 
niebezpieczny.​ Czy mógłbyś - celem podniesienia merytoryki naszej 
dyskusji - wskazać, z czego dokładnie wynika oprotestowywane przez 
Ciebie prawo?
 >
> Biooorwy ustaliły że tak ma być i teraz dowiedzieliśmy się że
> zrobiły to ŹLE?

Sprawa jest dość skomplikowana. Zacznijmy od tego, że czasem te 45 dni 
(nadal nie wiem, skąd to wziąłeś!) ma znaczenie, a czasem nie. Jak to 
jest jakiś produkt, który ma przydatność na poziomie 7 dni, to 45 dni 
jest jakimś "kosmosem". Ale jak to produkt o przydatności kilku lat, to 
6 tygodni ma niewielkie znaczenie.

Druga sprawa, to czysto techniczne stwierdzenie tej przydatności. 
Poświęcenie kilku opakowań celem ponowienia badań przechowalniczych nie 
jest problemem, bo jak pisałem tak samo robi to producent. Zajmują się 
tym lokalne laboratoria, te same - przeważnie - co przykładowo badają 
wodę ze studni. Tylko o ile w wypadku producenta taka data jest 
naniesiona na opakowaniu, to jak ma to być w wypadku tego przedłużania 
trwałości i skąd wiadomo, że ten wyrób jest po dacie ważności, ale 
został przebadany i jest zdatny do spożycia, a tamten po prostu sobie 
leży, bo sprzedawca zapomniał go usunąć.
-- 
(~) Robert Tomasik