🚀 go-pugleaf

Powoli, powoli dochodzi prawda o naszym ulubieńcu.
Nie jest aż taki jednoznacznie wspaniały.
Ciekawy artykuł Warzechy:
Osiem fałszywych argumentow w obronie WOŚP

1. To wszystko z zazdrości. Twórczo rozwinął tę tezę sam Owsiak w niedawnym 
wywiadzie dla Wirtualnej Polski. Powiedział w nim: „Myślę, że są tacy, 
którzy z przekory, lenistwa czy innego powodu, nie mają szans by znaleźć się 
w jakiejś grupie, która podświadomie ich ciekawi, bo jest czymś fajnym. 
Doskonale to rozumiem, bo gdy pierwszy raz jechałem do Jarocina i miałem 30 
lat też zazdrościłem tym wszystkim artystom, uczestnikom festiwalu. Stałem 
za płotem i chciałem być taki jak oni. Cztery lata później zostałem 
dyrektorem artystycznym festiwalu. I myślę, że Warzecha ma podobnie, 
główkuje: jak ja bym chciał prowadzić taki sztab, powiedzieć coś przez 
mikrofon na scenie, marzę, by to wszystko działo się wokół mnie”. Jednym 
słowem – nie warto w ogóle analizować ani odpowiadać na konkretne zarzuty 
Warzechy i innych krytyków, bo oni mi po prostu zazdroszczą. Chcieliby być 
jak ja, ale że nie są, więc się pieklą.

Takie absurdalne psychologizowanie nie ma oczywiście żadnych podstaw, ale za 
to odwraca bardzo skutecznie uwagę od merytorycznej wartości argumentów 
drugiej strony, która zostaje zdyskredytowana jako chorobliwi zawistnicy.

Przy okazji – jakim trzeba być samemu egotykiem, żeby uznać, iż nasi krytycy 
umierają z zazdrości? No, chyba że używa się tego chwytu erystycznego 
całkowicie cynicznie.

2. A co pan zrobił dla chorych dzieci?! Aby posłużyć się takim pytaniem jako 
argumentem, trzeba założyć, że jeżeli samemu nie zrobiło się nic, nie ma się 
prawa krytykować. Jest to założenie w oczywisty sposób absurdalne. Gdyby je 
przyjąć, trzeba by uznać, że stanu dróg nie może krytykować ten, kto żadnej 
drogi nie zbudował, policji nie wolno krytykować temu, kto nigdy nie był 
policjantem, a z rządu nie wolno być niezadowolonym nikomu, kto nigdy nie 
rządził.

Dodatkowo stwierdzenie to pomija fakt, że każda osoba ma swoją rolę 
społeczną, od której nie zależy jej prawo do krytykowania innych i w której 
sama może być krytykowana. Ja na przykład nie żądam od każdego, kto zmiesza 
mnie z błotem pod tym tekstem, żeby wykazał się odpowiednią liczbą 
publikacji prasowych, bo w przeciwnym wypadku nie ma prawa mnie napisać 
złego słowa o moich poglądach i argumentach.

3. Pan pewnie nie daje ani grosza! Nie bardzo wiem, czego oczekują używający 
tego argumentu. Chcieliby, aby każdy krytyk WOŚP przedstawił listę własnych 
działań dobroczynnych? Tak się składa, że każdy, komu nie obce jest 
podstawowe poczucie przyzwoitości i skromności, ma ogromne opory przed 
chwaleniem się własnymi dobrymi uczynkami. Kto w jakiś sposób wspomaga czy 
osobę prywatną w potrzebie, czy jakąś instytucję, nie robi tego po to, żeby 
następnie móc się tym popisać. Wiele takich osób zastrzega sobie 
anonimowość. I nikt nie ma prawa od nich wymagać, aby zdradzały komu i jak 
pomagają, stosując wobec nich opisany wyżej szantaż moralny.

4. Kiedy pana dziecko wyląduje w szpitalu, powinien pan odmówić korzystania 
ze sprzętu kupionego przez WOŚP. Sprzęt kupiony przez WOŚP jest w dyspozycji 
szpitali. Pacjenta nie powinno interesować, jak się tam znalazł. Jeśli jest 
w potrzebie i lekarz decyduje, że należy go użyć, sprawa jest prosta. Nie ma 
też żadnego logicznego powiązania pomiędzy krytyką WOŚP a postulatem, aby 
odmówić korzystania z zakupionego przez nią sprzętu. Równie dobrze można by 
żądać, żeby każdy, kto ma jakieś zastrzeżenia do sposobu funkcjonowania Unii 
Europejskiej, przestał korzystać z dofinansowywanych przez nią dróg, mostów 
czy obiektów.

Nie sposób też założyć, że gdyby nie akcja Owsiaka, odpowiedniego sprzętu by 
w szpitalu nie było. Tego po prostu nie wiemy. Owsiak od lat wyręcza państwo 
w jednej z jego podstawowych funkcji, jaką jest zaopatrywanie szpitali w 
niektóre rodzaje specjalistycznych narzędzi, ale jest to jedynie kropelka w 
morzu pieniędzy, które przeznaczane są z budżetu na ochronę zdrowia.

5. Krytykuje pan, bo sprzęt od Owsiaka nie uratował panu dziecka. Jeśli 
komuś sprzęt od WOŚP pomógł, osobisty i emocjonalny stosunek do akcji 
Owsiaka jest całkowicie zrozumiały. Podobnie jednak zrozumiałe jest, że 
właśnie to wyklucza w większości przypadków zimne i nieemocjonalne 
spojrzenie na sprawę. Trudno z tego nawet robić zarzut. Tak po prostu 
skonstruowany jest człowiek. Ale nielogiczne jest odmawianie prawa do 
oceniania akcji tym, którzy takiego emocjonalnego stosunku do niej nie mają.

6. Żadnej akcji, której celem jest pomoc dzieciom (albo w ogóle pomoc 
innym), nie wolno krytykować. To wyjątkowo często powtarzane twierdzenie, 
oparte na założeniu, że cel uświęca środki. Nieważne kto i w jaki sposób 
zbiera pieniądze – jeśli przeznacza choć część z nich (bo przecież nie 
wszystkie – wystarczy zerknąć do sprawozdania finansowego fundacji WOŚP) na 
jakiś szlachetny cel.

Aby wykazać wadliwość takiego rozumowania trzeba sięgnąć po przykład 
skrajny, podkreślając, że nie jest to porównanie, a jedynie odwołanie do 
konkretnej sytuacji, pokazujące niedorzeczność założenia „cel uświęca 
 środki”. Camorra – mafia działająca na południu Włoch – w wielu przypadkach 
wchodziła w rolę państwa. Dbała o utrzymanie porządku, karała nawet 
zwykłych, nienależących do niej bandziorów czy złodziei, a także wspomagała 
ubogich i potrzebujących całkiem sporymi pieniędzmi. Czy to oznacza, że 
automatycznie camorra stała się „dobra”? Że nie ma racji ktokolwiek, kto by 
ją krytykował? Oczywiście – nie.

Owsiak, rzecz jasna, nie jest mafiozem, a WOŚP nie jest żadną mafią. Ale 
podobnie jak w opisanej wyżej sytuacji, fakt, że robi się coś dobrego nie 
oznacza z automatu, że jest się wyłączonym spod krytyki.

7. Lepiej dawać na Owsiaka niż na Caritas/Kościół/Rydzyka. Osoby, które 
posługują się takim chwytem, automatycznie informują wszystkich o swoich 
obsesjach. To one widzą świat w czarno-białych barwach: albo szlachetny 
Owsiak, albo zły Kościół. Tymczasem jest niezliczona liczba porządnych i 
godnych wsparcia całkowicie świeckich inicjatyw, podobnie zresztą jak i tych 
kościelnych. To nie jest gra zero-jedynkowa.

8. Krytykując WOŚP, krytykuje się ludzi, którzy biorą udział w tej imprezie 
z porywu serca. Bynajmniej. Nikt chyba nie ma wątpliwości, że bardzo wiele 
osób, biorących udział w zbiórce jako jej szeregowi uczestnicy, czyni to z 
bardzo szlachetnych pobudek. Jeżeli czymś grzeszą, to najwyżej pewną 
naiwnością, nieświadomie biorąc udział w akcji bardzo wątpliwej. Lecz nikt 
nie robi im z tego zarzutu.