🚀 go-pugleaf

"Metys" napisał:

>> "Było sobie miasteczko" to historia Kisielina, miasteczka na Wołyniu,
>> w którym do II wojny żyło w zgodzie kilka narodowości: Polacy, Ukraińcy,
>> Żydzie, Niemcy, Czesi. 11 lipca 1943 nacjonaliści ukraińscy w brutalnym
>> mordzie w kościele zgładzili część polskich mieszkańców Kisielina.
>> Reszta ratowała się uchodząc na zawsze z rodzinnej ziemi....
>
>
> film jest tu do pobrania:
> http://rapidshare.com/files/254624677/Bylo_sobie_miasteczko_2009.part1.rar
> http://rapidshare.com/files/254626135/Bylo_sobie_miasteczko_2009.part2.rar
> http://rapidshare.com/files/254627725/Bylo_sobie_miasteczko_2009.part3.rar

Dzięki!

Wywiad  z Maciejem Wojciechowskim, współtwórcą filmu

Nie milczeć o Wołyniu

Ukraińcy ostrzeliwali świątynię, przez okna wrzucali granaty, wreszcie
ją podpalili - mówi Maciej Wojciechowski, filmowiec dokumentalista.

Rz: Co się stało 11 lipca 1943 roku w Kisielinie?

Maciej Wojciechowski: To samo co w około 100 innych miejscach
na Wołyniu.
Tego dnia doszło do apogeum masowych morderstw Polaków
popełnionych przez nacjonalistów ukraińskich. W Kisielinie UPA
zaatakowała kościół w czasie mszy. Wierni podjęli desperacką obronę
i budynek zamienił się w oblężoną twierdzę. Ukraińcy ostrzeliwali
świątynię, przez okna wrzucali granaty, wreszcie ją podpalili.
Zginęło 99 osób, w tym dzieci.

O tej tragedii w pańskim filmie „Było sobie miasteczko” opowiada
jedna z osób, które brały udział w obronie.

To pani Aniela Dębska. W filmie występują również inni członkowie
rodziny Dębskich (m.in. znany kompozytor Krzesimir), która mieszkała
w miasteczku od lat i padła ofiarą zbrodni. Ci jej członkowie, którzy
przeżyli, musieli opuścić rodzinne strony, zresztą tak jak wszyscy
mieszkający w Kisielinie Polacy.

Pojechał pan do Kisielina i rozmawiał z jego mieszkańcami. Spotkał
się pan z wrogością?

Wprost przeciwnie. Ludzie chętnie opowiadali i z nostalgią wspominali
„polskie czasy”, gdy żyło się im lepiej niż teraz. W Kisielinie współżycie
między Polakami a Ukraińcami układało się znakomicie. Ci ludzie
odwiedzali się nawzajem, pożyczali sobie różne rzeczy, użyczali sobie
studni.

Skoro na Wołyniu panowała taka sielanka, to dlaczego w 1943 roku
ukraińscy sąsiedzi wymordowali polskich?

Część Ukraińców była zapewne zastraszona przez UPA, która w
drobiazgowy sposób zaplanowała zbrodnię. Przypominam, że ludzie,
którzy pomagali Polakom, byli mordowani. Część zabójców chciała
wejść w posiadanie należących do sąsiadów przedmiotów. Część
była zaślepiona hasłami nacjonalistycznymi.

To nie tłumaczy straszliwego okrucieństwa.

Rzeczywiście. Znam na przykład relację o tym, jak na oczach matki
upowcy obcięli chłopakowi genitalia i wepchnęli je w usta kobiety.
Takich historii są tysiące. Tego się nie da wytłumaczyć.

Czy ofiary i ich potomkowie są usatysfakcjonowani stanowiskiem,
jakie w sprawie ludobójstwa na Wołyniu zajmuje państwo polskie?

Nie. Są rozgoryczeni i mają poczucie, że ta sprawa jest przemilczana.
Ci ludzie wciąż czekają na jasne potępienie tego ludobójstwa. Na to,
aż zło zostanie nazwane po imieniu. Tej sprawy nie można poświęcać
na ołtarzu dobrych relacji z Ukrainą. Relacje te będą bowiem dobre
tylko wtedy, gdy będą oparte na prawdzie.

Rzeczpospolita
http://www.rp.pl/artykul/153227,332530_Nie_milczec_o_Wolyniu_.html


-- 
cdn
        W kontaktach z Ukrainą konieczne jest nieustępliwe przypominanie
        tragicznej prawdy o ludobójstwie Polaków na Wołyniu.
        Rezygnacja z niej jest nie tylko szkodliwa ze względów moralnych,
        ale może być w przyszłości źródłem zagrożenia dla Polski,
        a Ukrainie przynieść szkody.

        Ewa Siemaszko

        * Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie *

        Genocide - zbrodnie ludobójstwa na ludności Wołynia
        http://www.genocide-pl.prv.pl/