🚀 go-pugleaf

Ten temat ciagle siedzi mi w glowie.

Nie chcialabym, zeby ta dyskusja wymknela sie spod kontroli i zebysmy
zaczeli sie licytowac.
To, co napisalam, napisalam nie dlatego, ze jestem super-madra, bo
przeczytalam x ksiazek o historii Ukrainy.
Bylam na Ukrainie wiele razy,a ze jestem etnografem, to takze chodzilam po
wsiach i rozmawialam z ludzmi.
I rozmawialam takze o UPA. I widzialam w wielu wsiach mogily ku czci
poleglych. I widzialam lzy w oczach ludzi, którzy mowili o banderowcach. Ale
to nie byli wszyscy.

Przyklad z innego terenu: wilenszczyzna. Jezdzilam tam do polskich wsi. W
czasie wojny na tamtym terenie dzialala partyzantka polska, litewska,
zydowska... Ludzie, ktorzy przezyli wojne, nie pamietaja, kto przychodzil i
walil noca w dzrzwi kolbami karabinow, swoi, czy obcy. Prawda jest taka, ze
partyzanci tez musza jesc i wies na tym zawsze ucierpi. Na tym polega wojna.

Jestem mloda, nie moge pamietac tych czasów, nikt z mojej rodziny nie
ucierpial w jakichkolwiek konfliktach polsko-ukraińskich, moge sobie
pozwolic na ten komfort, zeby nie podchodzic do tego emocjonalnie,
osobiscie.
Nie postrzegam Ukraincow przez pryzmat tego, co stalo sie na Wolyniu.
I nie chce tez nikogo urazic, staram sie zrozumiec jak wazne jest to dla
Was, Ukraincow, dla ktorych niepodlegle panstwo jest zupelnie czym innym niz
dla nas, duzo wazniejszym.

Nie wiem, co wiecej powiedziec... chyba tyle, ze wole myslec o
terazniejszosci i o przyszlosci, niz rozdrapywac jakies rany z przeszlosci.

Katia