🚀 go-pugleaf

nie mogłem się powstrzymać, nawet nie całkiem ot ;)

"Po kilku dniach wędrówki Boromir zobaczył po prawej ręce zniszczony las 
i jakąś małą postać chodzącą w kółko obok drzew. Postanowił podjechać 
tam i sprawdzić, co się dzieje.
Ku swojemu zdumieniu zauważył małą dziewczynkę z długimi, jasnymi 
włosami. Dziecko płakało.
- Kim jesteś? Co tu robisz?
- Ka-za-li mi grać ja-kąś Ci-ri to sto-ję i gram. Czy ty jes-teś 
Ge-ralt? - wysylabizowała dziewuszka.
Całkowicie zaskoczony Boromir zdołał wydukać tylko "Nie." Po chwili z 
lasu wyszedł mężczyzna w czarnej kurtce, wrzasnął do kogoś "Cięcie!" i 
powiedział go Gondorczyka:
- Słuchaj, przeszkadzasz. Jestem reżyserem. Staram się nakręcić film. 
Wiesz, co to jest film?
- Wiem.
- No właśnie. Ta dziewczynka gra cudem uratowaną
z płonącego miasta księżniczkę...
- Idril?
- Nie, Ciri. Tamci panowie to elfy.
Na te słowa z lasu wyszło kilku Indian z przepaskami
na uszach.
- Ale to są Ludzie Zza Morza... - poprawił Boromir.
- Cicho. Nie znasz się. Ten tutaj to krzat.
Zza drzew ukazał się brodaty człowiek z siekierą w ręku.
- To nie krzat. To brodaty człowiek z siekierą w ręku. - poprawił po raz 
kolejny książę.
- Zamknij się! Tego już za wiele! Ochrona!
Jak na zawołanie pojawił się wielki, łysy mężczyzna w czarnej pelerynce. 
Położył dłoń na rękojeści miecza i rzekł
do Boromira:
- Wyciągaj żelazo z jaszczura. Jestem Iwo Mirce. Zwą mnie także Cykadą.
Boromir uznał, że czas na pieśń:

Cykady na Cykladach, Cykady na Cykladach,
W nocy gwiazdy spadają I dyskoteka gra...

Wściekły Iwo Mirce wyciągnął miecz i rzucił się
na Gondorczyka. Zaatakował go szerokim ciosem z góry, który Boromir 
łatwo sparował. Niby-reżyser, niby-dziewczynka, niby-elfy, niby-krzat i 
Cykada wydali
z siebie okrzyk zdumienia.
- Odbił! Odbił klingę! - krzyczał reżyser.
- Jak on to zrobił?! - ryczał niby-krzat.
- Michał! Michał! - zawołał któryś z elfów.
Korzystając z zamieszania Boromir wsiadł na swój motocykl
i odjechał.
Tymczasem z lasu, chwiejnym krokiem, wyszedł człowiek
z ciemną brodą i doczepionymi białymi włosami. Wzrok miał wredny.
- No? - zapytał.
- Odbił klingę! Chyba ty też powinieneś tak robić. - rzekł mu reżyser.
- Nie. Jestem wiedźminem. - rzucił Michał i wrócił do lasu.
*
Trochę później zobaczyli po prawej dziwny, niewielki las.
- Widzę tam grupę ludzi. - rzekł Legolas. - Jest tam mała dziewczynka z 
długimi, jasnymi włosami, mężczyzna w czarnej kurtce, jacyś Indianie w 
przepaskach na czołach, brodacz z siekierą i białowłosy z mieczem. 
Dookoła przechadza się jakiś łysy w pelerynce.
- Podejdźmy tam. - rzekł Aragorn.
Po minucie biegu dotarli na skraj lasku. Zastąpił im drogę łysy człowiek 
w czarnej pelerynce. Położył dłoń na rękojeści miecza i powiedział:
- Jestem Iwo Mirce. Zwą mnie także Cykadą. Kręcimy film, nie przeszkadzać.
- Nie widzieliście dwóch hobbitów, niziołków? - spytał Aragorn.
- Mamy nawet trzech niziołków.
Cykada zagwizdał. Na ten znak do łowców podeszło troje dzieci z 
doczepionymi uszami i stopami.
- To nie hobbici. To dzieci. - zauważył Aragorn.
- A tamci ludzie w opaskach to elfy?! - krzyknął Legolas.
- A tamten facio to krasnolud?! - ryknął Gimli, wskazując brodacza z 
siekierą.
- Wyciągaj żelazo z jaszczura! - wrzasnął Cykada do Aragorna.
Strażnik zrobił to. Ochroniarz uderzył z góry, łatwym do sparowania 
ciosem. - Michał! - zawołał Iwo Mirce. - Następny odbił klingę!
- Jestem wiedźminem! - odkrzyknął białowłosy.
- To my już sobie pójdziemy. - rzucił Aragorn i wraz z przyjaciółmi 
pobiegł na północ. "


jakby ktoś chciał więcej i niekoniecznie o wiedźminie poczytać: 
http://rozbrykany-balrog.endore.org/proza.html ;)

-- 
                 _____
_______________/     \_______________
\_____________ Szarlih _____________/
   \__________GG: 2822174__________/
              \_________/