🚀 go-pugleaf

...powoli się dopalała. Została z niej jeno połowa frontu i podmurówka. Na
wpół zwęglone zwłoki wewnątrz przedstawiały widok niewiele tylko gorszy od
stratowanych, posieczonych mieczami i naszpikowanych strzałami jak jeże
trupów na zewnątrz. Słup czarnego, tłustego dymu znad pogorzeliska leniwie
wzbijał się w niebo. Świtało.

Seamus - malowniczo przewieszony przez cudem chyba ocalały koniowiąz -
rzygał i klął. Ale głównie rzygał. Wprawdzie przez pięć lat spędzonych -
najpierw jako dobosz, a potem dudziarz - w armii jego miłości thana Pibroch
naoglądał się pobojowisk, ale ohydny smród spalonych ciał nieodmiennie
wywoływał torsje. Wypity wczorajszego wieczoru alkohol też nijak nie
pomagał. 

- I po co mi to było? - wyjęczał, spluwając na ziemię. - Po cholerę żem
wracał do Connacht? Przeklęte miejsce - wiecznie przynosi mi pecha. Stary
Niall O'Bannon na pewno mnie nie zapomniał, ta mała jędza - jego córka,
Audrey takoż. A ja lezę im prosto w paszcze, jak baran na rzeź. I do tego
musiałem się jeszcze napatoczyć na tę rzeź tutaj. Co też u licha się tu
stało? - podrapał się po ryżej brodzie. - Wczoraj jeszcze gospoda stała.
Zrekapitulujmy...

Faktycznie, kiedy Seamus O'Sullivan ubiegłego wieczora doczłapał się
wreszcie na zdrożonej kobyle do rozstajnych dróg - gospoda "Pod Złotą
Gałęzią" stała i przyjmowała podróżnych. Karczmarz-sknera [niech mu ziemia
lekką będzie, mruknął Seamus patrząc na stratowane zwłoki grubasa] zażądał
zapłaty z góry - to co miał na dnie sakiewki starczyło na miejsce na
podłodze we wspólnej sali, miejsce pod dachem dla Lisiczki, jego klaczy i
jedno cienkie piwo. Sączył je smętnie, dumając nad dalszą drogą, kiedy
jeden z podchmielonych gości dojrzał lutnię w tobołku u jego stóp i zażądał
piosenki. 
Zaśpiewał, już nawet nie pamiętał co, a kiedy skończył - nagrodzony brawami
i świeżym kuflem dalece lepszego ale - nie proszony grał dalej. Grał i pił.
Pił i grał. Kiedy był już kompletnie pijany - dopiero teraz uświadomił
sobie jak bardzo był wówczas zalany - zaśpiewał, mocno już zachrypniętym
głosem, balladę o bitwie na Kruczym Polu... A potem stoczył się pod ławę.

...i obudziłem się, kiedy płomienie zaczęły lizać mnie w dupę. - Ale kto u
licha podpalił karczme i wyrżnął tych ludzi? I zabrał konie - stwierdził po
chwili wpatrywania się w stratowany grunt. 

I wtedy rozległ się tętent kopyt. Seamus jednym ruchem porwał z ziemi
tobołek i dobył puginału...

[OOC] cicho się tu zrobiło, nawet w statsach nikomu się występować nie chce
- ale może dacie się namówić na karczmę? :> Zasady - zakładając, że wypali
[to jest przyłączą się jeszcze choć trzy osoby] - takie same jak ostatnio:
jeden wątek na raz, odpowiada się w ustalonej kolejności, każdy
wprowadzający postać, przedmiot lub watek jest za nie odpowiedzialny. 

Świat: generic fantasy, low-magic [żadnych artefaktów pod każdym krzakiem,
strzelania super-czarami z palców na życzenie itp.], trochę przypominający
Brytanię z czasów Króla Artura - na północy górale, na zachodzie wyspa z
piratami itd. Kraj podzielony na hrabstwa, mocniej lub słabiej trzymane w
garści przez hrabiów, thanów i pomniejszych wielmożów. Aktualnie panuje
bezhołowie. Jeśli ktoś zechce wprowadzić ostatniego potomka dawno
zaginionej gałęzi rodu królewskiego - proszę bardzo, ale sam prowadzi ten
wątek. Seamus ma swoje własne problemy, głównie o zasięgu lokalnym - o czym
więcej później, jeśli jakieś "później" w ogóle nastąpi. Jacyś chętni? :)
[/OOC]

Regards,
netzach
-- 
"This is a roleplaying game, and to play it you'll need some dice, some
friends and some free time. A desire for mayhem and uncontrolled chaos is
also desirable but this is not strictly necessary."  
-from ORK!, The RolePlaying Game, Introduction