🚀 go-pugleaf

Szarlih <szarlihy@wp.pl> napisał(a): 

>> Jedźcie ze mną, was też ugości. Pani Verie będzie 
>> miała
>> swój krasnoludzki bank. Was, panie Raghnall, zbiry nastające na moje 
>> życie
>> pewnie nie przestraszą - samiście zbrojni i orężni, ale i tak 
>> zapraszam. Na
>> dworze hrabiego Argyle i dla was może znaleźć się rozrywka. A ciebie,
>> paniczu Kennecie, po drodze chętnie nauczę dobrych manier. Jak będzie?

[...] fajtłapowaty dotąd chłopak nagle zaatakował z 
prędkością i precyzją węża. Napompowane młodością i adrenaliną mięśnie 
wykonały wspaniałą pracę, zakończoną pięknym sierpowym, ulokowanym 
idealnie na podbródku Seamusa. Siła ciosu wyrzuciła mężczyznę w 
powietrze i cisnęła kilka stóp dalej. Kenneth stał i dyszał z 
wściekłości. Ale złość ulatywała z niego równie błyskawicznie, jak się 
rozpalała. Cofnął się więc na zajmowane wcześniej miejsce i powiedział 
zduszonym głosem:
- Nic o mnie nie wiesz i nigdy nie zrozumiesz. Było już wielu takich, 
którzy mnie próbowali edukować, niekoniecznie w dziedzinach, w których 
chciałem być uczony. Gdy będę potrzebował rady, to sam się o nią zwrócę. 
A może znajdę okazję, bo zamierzam wyruszyć z wami. Co będzie pewnie dla 
ciebie, rudowłosy, dużym ułatwieniem, wszak straciłeś swego wierzchowca. 
- tu Kenneth uśmiechnął się złośliwie. - Mogę jednakże służyć moim, 
który bez problemu podźwignie nas obu, jak to już zresztą czynił.

* * * 

Tym razem to Seamusowi przypadło w udziale trzeć bolącą szczękę. Prawda, nie 
docenił chłopaka. Prawda, sprowokował go - w sumie niepotrzebnie. No cóż, za 
błędy trzeba płacić.

- Ładny cios. Może jednak mistrzowie zapasów na coś się przydają. Nadal 
uważam, że w kwestii dobrych manier mógłbym cię sporo nauczyć, chłopcze. Ale 
raczej innymi metodami, niż pierwotnie zamierzałem. Mniej bolesnymi, dla nas 
obu. 

Podniósł się z ziemi, potrząsnął głową - na chwilę pociemniało mu w oczach. 

- Tymczasem proponuję rozejm. Nie mam ochoty obudzić się pewnego ranka z tym 
twoim ślicznym mieczem w plecach. A i tobie, jak mniemam, podobny koniec się 
nie uśmiecha.

* * *

> - Aż dziw, że jeszcze im się nie udało - rzucił Raghnall wstając i 
> patrząc na leżącego barda - Jak na razie w tym hrabstwie widziałem tylko 
> romantyczną dziką przyrodę i zgliszcza. Gdzie się dymi, tam się pali. A 
> gdzie się pali, tam się sparzyć można. Bez większego żalu się stąd wyniosę.
> 

- Wam, panie Raghnall, rzeknę tylko tyle, że jak ja nie doceniłem naszego 
młodego kompana, tak wy nie doceniacie mnie. Niejeden już spryciarz popełnił 
ten błąd i skończył z poderżniętym gardłem bądź ostrzem puginału w nerkach. 
Co wszystkim polecam wziąć pod rozwagę, jeśli komuś przeszło przez myśl, coby 
połaszczyć się na nagrodę od pana O'Bannona.  

> >> - Ja jadę - odrzekła Verie, wstając i szykując klacz do drogi.
> > Na te słowa Kenneth podniósł się i stanął przy swym gniadoszu.
> 
> Bez dalszych ceregieli [Raghnall] znalazł się w siodle.
> 

- Jeśli idzie o wspólne podróżowanie na grzbiecie jednego konia, to istotnie, 
będę musiał skorzystać z waszego zaproszenia, paniczu Kennecie. Jesteście 
niezbyt ciężcy i macie najlepszego wierzchowca. Tedy raz jeszcze proponuję 
odłożyć nasze niesnaski na inne czasy lub o nich zapomnieć. Inaczej 
rozstaniemy się tu i teraz. 

Z tymi słowy wyciągnął prawicę do Kennetha.

[ooc] Proszę mnie źle nie zrozumieć: to nie jest wezwanie do zakończenia 
karczmy, to jest logiczny ciąg dalszy. [/ooc]

Regards,
netzach

-- 
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/