🚀 go-pugleaf

Zza krzaków wychynęło dziwne stworzenie, przedstawiło się jako tapta i 
wyskrzeczało:
> Pewnego wieczoru 2007-01-25 19:47, wiedźmin zdziwił się nieco, gdy 
> strzyga, która wyskoczyła na niego z usenetu zamiast rzucić mu się do 
> gardła dygnęła, przedstawiła się jako Jakub Jędrzejak, a następnie 
> wyśpiewała, przytupując wdzięcznie:
> 
>> No, zwierzyliśmy się sobie, podjedliśmy, odpoczęliśmy. Teraz radźmy co
>> dalej. Ja obstaję za jak najszybszym opuszczeniem hrabstwa. Na 
>> zachodzie, u
>> hrabiego Argyle, nic mi nie grozi - pan na zamku Druagh szczerze nie lubi
>> O'Bannonów i ilekroć mnie widzi sypie złotem, bylem tylko zaśpiewał
>> wspomnianą balladę. Jedźcie ze mną, was też ugości. Pani Verie będzie 
>> miała
>> swój krasnoludzki bank. Was, panie Raghnall, zbiry nastające na moje 
>> życie
>> pewnie nie przestraszą - samiście zbrojni i orężni, ale i tak 
>> zapraszam. Na
>> dworze hrabiego Argyle i dla was może znaleźć się rozrywka. A ciebie,
>> paniczu Kennecie, po drodze chętnie nauczę dobrych manier. Jak będzie?

Na dźwięk nazwiska O'Bannon młody Kenneth drgnął nieznacznie, ale nie 
odezwał się ani słowem. Za to edukacyjna propozycja Seamusa sprawiła, że 
krew w młodych żyłach znowu zawrzała. Miarka została przebrana. 
Rudowłosy nie doceniał przeciwnika. Stary lord McKinney nie był zbyt 
popularny wśród swoich poddanych, więc, nie mogąc wyżyć się bezpośrednio 
na ciemiężycielu, kierowali swą nienawiść na bezbronnego syna. Kenneth 
był bity, poniżany i uprowadzany niezliczoną ilość razy. Byli tacy, 
którzy życzyli mu powolnej i bolesnej śmierci. Byli też tacy, którym 
przeszkadzała po prostu wyjątkowa uroda chłopca. Wszystkie te 
okoliczności sprawiły, że młodzieniec, wbrew pozorom i opinii muzyka, 
nie raz musiał walczyć o życie, i to w bardzo trudnych warunkach. Teraz 
furia sprawiła, że fajtłapowaty dotąd chłopak nagle zaatakował z 
prędkością i precyzją węża. Napompowane młodością i adrenaliną mięśnie 
wykonały wspaniałą pracę, zakończoną pięknym sierpowym, ulokowanym 
idealnie na podbródku Seamusa. Siła ciosu wyrzuciła mężczyznę w 
powietrze i cisnęła kilka stóp dalej. Kenneth stał i dyszał z 
wściekłości. Ale złość ulatywała z niego równie błyskawicznie, jak się 
rozpalała. Cofnął się więc na zajmowane wcześniej miejsce i powiedział 
zduszonym głosem:
- Nic o mnie nie wiesz i nigdy nie zrozumiesz. Było już wielu takich, 
którzy mnie próbowali edukować, niekoniecznie w dziedzinach, w których 
chciałem być uczony. Gdy będę potrzebował rady, to sam się o nią zwrócę. 
A może znajdę okazję, bo zamierzam wyruszyć z wami. Co będzie pewnie dla 
ciebie, rudowłosy, dużym ułatwieniem, wszak straciłeś swego wierzchowca. 
- tu Kenneth uśmiechnął się złośliwie. - Mogę jednakże służyć moim, 
który bez problemu podźwignie nas obu, jak to już zresztą czynił.

> - Ja jadę - odrzekła Verie, wstając i szykując klacz do drogi.
> 

Na te słowa Kenneth podniósł się i stanął przy swym gniadoszu.

-- 
Khaira z Wilczej Polany		GG:6487849 	khaira (na) wp.pl
"His movements could be called cat-like, except that he did not stop
to spray urine up against things." [T. Pratchett "Night Watch"]