🚀 go-pugleaf

Zza krzaków wychynęło dziwne stworzenie, przedstawiło się jako tapta i 
wyskrzeczało:
>> Tego ostatniego Seamus nawet nie zauważył. Całą jego uwagę skupił impertynent 
>> w sobolach. Rudy muzyk może nie był imponującej postury - raczej chudy i 
>> żylasty niż muskularny, ale wzrostu był słusznego. Wyprostował się na całe 
>> sześć stóp i ujął pod boki. Osmalony kaftan psuł nieco efekt, ale nie na 
>> wyglądzie zamierzał polegać:
>>
>> - Hola, paniczyku - szkolony głos brzmiał tak, jak miał brzmieć: dzwięcznie, 
>> donośnie i władczo. - Zważaj na słowa, bo do lepszych od siebie mówisz. Wino, 
>> nawet jeśli jakieś resztki przetrwały pożar, niewątpliwie zagotowało się w 
>> beczkach - tedy nic ci po nim. I dobrze, bo szkoda by go było dla 
>> nieopierzonego młokosa. 

Paniczyku?! Młokosa?! Czy wiesz, chłopino w łatanych łapciach, z kim 
masz do czynienia?! Jam jest lord Kenneth Niallan ap Kynthelig McKinney, 
syn Kyntheliga McKinneya, pana połowy tej krainy! Każę cię oćwiczyć za 
zuchwalstwo! - młodzik aż się zapienił ze wściekłości. Gwałtownym ruchem 
szarpnął przypięty do boku miecz, ale zamiast wydobyć go płynnie zaczął 
obijać nim sobie biodro. Trzymał więc głownię, szarpał, klął i kręcił 
sie nieporadnie w kółko. Widok był zaiste przekomiczny ale został 
zignorowany przez świadków zdarzenia, pogrążonych w rozmowie.

>> - Odpowiadając na twoje pytanie, pani - szarmancko skłonił sie 
>> niewieście. - I twoje, zbrojny nieznajomy - skinał głową. - Bladego 
>> pojęcia nie mam, kto wyrżnął tych ludzi i spalił gospodę. Nie ja. Jam 
>> jeno przejazdem tu bawił, zamiarując jak najprędzej opuścić tę 
>> przeklętą przez bogów i ludzi krainę... -
>>  przerwał mu tętent wielu kopyt. Ani chybi zwabieni widocznym z daleka 
>> słupem dymu w stronę gospody zmierzali strażnicy drogowi hrabiego. 
>> Seamus w okamgnieniu stracił rezon i władczą pozę. 
> 
>> - A teraz mogę nie zdążyć - mruknął.
> 
> Verie szybko odzyskała pewność siebie, z lekkim niepokojem spojrzała na 
> pogorzelisko, czy aby nikt się nie gramoli z ruin, ale było to 
> wątpliwe... Losy przesyłki zapewne też były przesądzone...
> 
> - Panie, nikt poza panem nie ocalał? - spytała tylko gwoli 
> przyzwoitości. - I gdzie pan możesz nie zdążyć? - tym razem w jej głosie 
> zabrzmiała iście babska ciekawość. Zsiadła z kobyłki i nie ściągając 
> kaptura z głowy przesunęła się tak, by być mało widoczną a róznocześnie 
> mieć wszystkich na oku. Wzrokiem wciąż dyskretnie rzeczesywała zgliszcza.
> 

Kenneth przegrał walkę z opornym mieczem i stał, nasłuchując. W jego 
oczach malowało się przerażenie. Poza lekcjami szermierki, na które 
nalegał bogaty tatuś, a których synek unikał jak mógł, nie miał do 
czynienia z bronią i walką. A wyglądało na to, że na ucieczkę już jest 
za późno. Rozejrzał sie po przypadkowych kompanach, poszukując 
ewentualnego wsparcia. Teraz żałował, że potraktował rudego mężczyznę 
tak obcesowo.

<pt> Sorki, że tak wstrzymałam, ale mam babcię w szpitalu i mało czasu 
na siedzenie przy kompie. Jakby mnie znowu zbyt długo nie było, to 
przerzućcie Kennetha przez siodło i zabierzcie ze sobą, ok? :) </pt>


-- 
Khaira z Wilczej Polany		GG:6487849 	khaira (na) wp.pl
"His movements could be called cat-like, except that he did not stop
to spray urine up against things." [T. Pratchett "Night Watch"]