🚀 go-pugleaf

Pewnego wieczoru 2006-10-06 21:26, wiedźmin zdziwił się nieco, gdy 
strzyga, która wyskoczyła na niego z usenetu zamiast rzucić mu się do 
gardła dygnęła, przedstawiła się jako Jakub Jędrzejak, a następnie 
wyśpiewała, przytupując wdzięcznie:

> A potem zamilkły, równie nagle jak zaczęły wyć. Zapadła złowroga cisza...

Później wypadki potoczyły się w lawinowym tempie. Tętent konia, który 
uciekł spod poobijanej Sheili nagle ucichł, rozległo się przeraźliwe 
rżenie i zwierzę padło jak porażone - trucizna zawarta w ogonie impa 
podziałała i na konia, z tym, że zajęło jej to kilka sekund dłużej niż 
na człowieku. Zwierzę zwaliło się na gościniec z wielkim hukiem, 
zakwiczało przenikliwe i znieruchomiało. Krzaki... co bardziej oczytani 
z drużyny może i słuszeli, iż okolica słynie ze stad odrębnego gatunku 
hien, żarłocznego co niemiara. Hieny zjadają wszystko, co im się nawinie 
pod ostre zębiska i pazury. Po ułamku ciszy z zarośli rozległ się 
potępieńczy śmiech i wypadły z nich szare pociski ze spienionymi pyskami 
i gorejącymi oczyma. Stado było średnie, liczyło kilkanaście sztuk - 
przynajmniej tyle się wydawało. Kilka z hien rzuciło się w stronę 
truchła konia, lecz reszta liczyła na świeże mięso... Sheila odzyskała 
sprawność ruchów i rzucila się w stronę najbliższego drzewa. Ruszyła za 
nią stara już isiwa, lecz zapewne doświadczona w bojach hiena. Spora 
samica, z pyskiem pokiereszowanym bliznami, ruszyła na leżącego za 
chabetą nekromantę, płosząc jeszcze bardziej jego wałacha. Potęzny 
samiec rzucił się w stronę prawnika, wyrywając mu z ręki świeżo dobyty z 
juków posiłek. Impa próbował dosięgnąć jakiś ledwo odrosły od ziemi 
szczeniak, a na Cheyenne ruszyły 2 hieny w pełni sił witalnych. 
Zapanował chaos...

-- 
Sheila