🚀 go-pugleaf

No dobra... Nie jesteśmy jeszcze gotowi, ale nie można odkładać w
nieskończoność. Z hiperkompensacji można i należy korzystać w tworzeniu
makrocykli przez cały okres przygotowań, nie tylko w okresie startowym.
Chociaż oczywiście w okresie startowym daje ona najwyraźniejsze efekty. 

O mikrocyklach już mówiliśmy, o korzyściach stosowania mikrocykli w
porównaniu z metodą "codziennie-troche-tego-samego". 

***********************************************************************
Założenie główne:
Trening nie wzmacnia, trening męczy. Wzmacnia sie organizm wypoczywając po
zmęczeniu, w wyniku adaptacji czyli przeciwreakcji. 
***********************************************************************

Jak zauważyliśmy wcześniej, Tomek Jakubowski napisał:
> W pewnym źródle doczytałem się, że odnowa po dużych obciążeniach
> beztlenowych niekwasomlekowych trwa 1-2 doby, kwasomlekowych do 2-4 dób
> zaś tlenowych z wysokim wykorzystaniu węglowodanów nawet do 5-7 dób.
> Jakby nie kombinować mając do dyspozycji te powiedzmy 5 dni w tygodniu,
> nawet przeplot treningów o różnym charakterze nie zapewni pełnej
> regeneracji. Pewnym wyjściem, tak mi się wydaje, byłoby tu usunięcie albo
> mocne ograniczenie treningów które wymagają najdłuższego czasu
> regeneracji, czyli tych tlenowych. 

Jak widać po zadaniu maksymalnej dawki obciążenia tlenowego organizm
potrzebuje do 7 dni na pełną regenerację. Gdybyśmy jednak czekali na pełną
regenerację, moglibyśmy wykonac 4 jednostki treningowe w miesiącu. Ogólna
ilośc pracy malutka, rozwój żaden. W praktyce dobiera się jakieś
obciążenie, które powtarzane codziennie -- lub mikrocykl kilkudniowy
powtarzany ciągle -- które jest dawką bodźcową a jednocześnie nie prowadzi
do przetrenowania. 

Dla ilustracji załóżmy więc skrajny przypadek, mamy zawodnika "A" który
trenuje metodą "codziennie-to-samo". Codziennie otrzymuje pewną dawkę
zmęczenia, jego organizm w reakcji wytwarza pewną dawkę "wypoczęcia" -- mam
nadzieję, że taki skrót myślowy jest do przyjęcia?  Ta dawka wypoczęcia
umożliwia mu wykonanie kolejnego treningu ale nie zapewnia całkowitej
regeneracji sił. 

O pewnych niuansach powiemy sobie później, na razie jednak powiedzmy że taki
trening jest dobry w okresie przygotowawczym. Umożliwia wykonanie dużej
ilości pracy, organizm rozwija się. Codziennie, czy też po każdym
mikrocyklu, jego możliwości poprawiają się minimalnie. Tak zwana
wytrzymałośc bazowa poprawia się stopniowo. 

Któregoś dnia nasz zawodnik *niespodziewanie* dowiaduje sie, że ma
wystartować w zawodach. W jego organizmie jest wciąż pewna ilość zmęczenia
codziennym treningiem, wypada poniżej swoich potencjalnych możliwości. 

Nasz zawodnik trenuje dalej. O kolejnym starcie dowiaduje się na tydzień
przed.  Postanawia, że tym razem będzie mądrzejszy: przez tydzień
wypoczywa. Startuje w zawodach, osiąga doskonały wynik, jest bardzo
zadowolony. 

Trenuje dalej, następuje jakaś tam stabilizacja zmęczenia i wypoczynku. 
O trzecim starcie dowiaduje się z dużo większym wyprzedzeniem. Nauczył się
już że odpoczynek przed zawodami dobrze mu robi, postanawia że tym razem
zrobi sobie aż dwa tygodnie wypoczynku. Jednak przez dwa tygodnie jego
mięśnie wiotczeją, organizm odzwyczaja sie od wysiłku, co niweluje efekt
wypoczęcia i nasz zawodnik wypada słabo. 

Zawodnik powraca do regularnego treningu, zmęczenie stabilizuje się jak
poprzednio. Termin kolejnych zawodów jest już znany. Nasz zawodnik nauczony
doświadczeniem wie już, że tygodniowy wypoczynek przed zawodami będzie
odpowiedni. Zauważmy jednak, że do tej pory stracił jakby trzy tygodnie
obciążeń bodźcowych. 
Tymczasem zawodnik "B" o identycznym stanie wytrenowania na początku sezonu,
startował w tych samych zawodach "z marszu", nie poprzedzał ich żadnym
odpoczynkiem. Przegrywał z naszym zawodnikiem A. Dowiedział sie jednak o
jego metodzie odpoczywania i tym razem też zafundował sobie tydzień
wypoczynku. Ponieważ zawodnik B co tydzień minimalnie poprawiał swoją
wytrzymałość bazową a zawodnik A jak dotąd stracił wcześniej trzy tygodnie
treningów, zawodnik B minimalnie z nim wygrywa tym razem. 

Podsumowując: trening męczy organizm. W wyniku reakcji na to zmęczenie
organizm wytwarza pewną ilość "wypoczęcia". Jeśli dawki zmeczenia ustaną,
organizm przez jakiś czas niejako "z rozpędu" wytwarzając "wypoczęcie"
osiaga pułap wyższy niż ten średni. Jeśli jednak okres bez obciążeń jest
zbyt długi, brakuje bodźca zmęczeniowego i organizm przestaje wytwarzać
zmęczenie. Forma, która po okresie optymalnego wypoczynku wzrosła powyżej
średniej później zaczyna opadać, do poziomu średniego a nawet poniżej, do
tego zawodnik traci wytrzymałość bazową. 

Uff, ale się rozpisałem. A to wcale nie koniec, raczej dopiero
zasygnalizowaliśmy zagadnienie... :) 
-- 
Narazicho, Zbycho BikeRider

Dzisiaj jest pierwszy dzień reszty twojego życia.