🚀 go-pugleaf

W uzupełnieniu do ogólnych praw wymierzonych przeciwko gojom halacha zawiera
specjalne prawa dyskryminujące gojów zamieszkujących Ziemię Izraela (Erec
Isra'el) bądź, w pewnych przypadkach, jedynie przez ziemię tę
przejeżdżającym.
Prawa te stworzono po to, by umocnić w tym kraju supremację żydowską.
Próby uściślenia w sensie geograficznym tego, co rozumiane jest pod
określeniem "Ziemia Izraela", zajmują w Talmudzie i literaturze talmudycznej
bardzo dużo miejsca.
W czasach współczesnych dyskusja na ten temat toczy się pomiędzy
ugrupowaniami syjonistycznymi różnych odcieni.
Zdaniem "maksymalistów", Ziemia Izraela obejmuje (rzecz jasna, prócz
Palestyny) nie tylko cały Synaj, Jordanię, Syrię i Liban, lecz również
znaczny obszar Turcji.
Mający nad nimi przewagę liczebną "minimaliści" umieszczają granicę północną
"nie dalej niż" w połowie drogi pomiędzy Libanem a Syrią, na wysokości Homs.
Ten właśnie pogląd podzielał Ben Gurion. Jednakże nawet ci, którzy
"wyłączają" z obszaru Ziemi Izraela część Syrii i Libanu, zgodni są co do
tego, że na tych terenach również powinny obowiązywać (łagodniejsze niż na
terenie samego Izraela) prawa dyskryminujące gojów, ponieważ terytoria te
wchodziły niegdyś w skład królestwa Dawidowego.
Według wszystkich tekstów talmudycznych do Ziemi Izraela należy również
Cypr.
Podam teraz kilka przykładów praw dotyczących postępowania wobec gojów
zamieszkujących Ziemię Izraela. Ich związek z dzisiejszą praktyką
syjonistyczną jest aż nazbyt oczy wisty.
Halacha zabrania Żydom sprzedaży gojom nieruchomości - ziemi i domów -
znajdujących się na Ziemi Izraela.
Na terenie Syrii dopuszcza się sprzedaż domów, ziemi jednak sprzedawać nie
wolno.
Wydzierżawienie gojowi domu usytuowanego na Ziemi Izraela jest dozwolone pod
dwoma warunkami.
Pierwszym, że dom ten nie będzie służył celom mieszkalnym, lecz jakimś
innym, na przykład na magazyn.
I drugim, że dzierżawie nie będą podlegać co najmniej trzy (lub więcej) domy
stojące w sąsiedztwie.
Oto jak tłumaczy się te prawa i zakazy: "...nie wolno wam dopuścić, by
obozowali oni na tej ziemi, albowiem skoro jej nie posiadają, ich pobyt
tutaj jest tylko chwilowy".
Nawet tymczasowa obecność gojów na obszarze Ziemi Izraela może być
tolerowana wyłącznie wtedy, gdy Żydzi znajdują się na wychodźstwie bądź gdy
goje są od Żydów silniejsi. Gdy jednak:
"Żydzi są od gojów silniejsi, wówczas zabrania się bałwochwalcom prze bywać
pośród nas; żaden tymczasowy rezydent czy wędrowny kupiec nie ma prawa
przemieszczać się przez Ziemię Izraela, o ile nie podporządkuje się siedmiu
przykazaniom Przymierza Noachickiego albowiem napisane jest: "nie mogą
mieszkać w twoim kraju" to znaczy nie mogą go zamieszkiwać nawet na krótko.
Z chwilą przyjęcia siedmiu przykazań danych Noemu obcy uzyskuje status
cudzoziemca osiadłego (ger toszaw), lecz nie wolno nadawać nikomu tego
statusu, z wyjątkiem obchodów Jubileuszu [ jest wówczas, gdy Świątynia jest
otwarta i składa się ofiary]. Poza tym okresem zakazuje się nadawać status
rezydenta komukolwiek, kto w pełni nie przeszedł na judaizm (ger cedek)."
Widać więc z tego - mówią o tym wyraźnie przywódcy i sympatycy Gusz Emunim -
że kwestia traktowania Palestyńczyków zależy - według halachy - od tego,
jaką władzą dysponują Żydzi; jeśli są wystarczająco silni, wówczas ich
religijnym obowiązkiem jest wypędzić Palestyńczyków ze swych ziem.
Do powyższych praw często odwołują się izraelscy rabini i ich gorliwi
zwolennicy.
Na przykład prawo zabraniające wydzierżawienia gojom trzech sąsiadujących ze
sobą domów zostało przypomniane uroczyście podczas konferencji rabinicznej w
1979 roku, na której omawiano postanowienia traktatu z Camp David.
Uczestnicy konferencji uznali, iż zgodnie z halachą, nawet "autonomia"
oferowana Palestyńczykom przez Begina jest zbyt liberalna.
Podobne, utrzymane w duchu halachy oświadczenia są przez syjonistyczną
"lewicę" bardzo rzadko krytykowane.
Oprócz wspomnianych wyżej praw wymierzonych przeciwko wszystkim nie-Żydom
zamieszkującym Ziemię Izraela, ogromne zło wyrządzają także prawa
dyskryminujące starożytnych Kananejczyków i inne narody zamieszkujące
Palestynę przed pod biciem jej przez Jozuego, a także Amalekitów.
Narody te muszą być absolutnie usunięte z powierzchni ziemi; Talmud i
literatura talmudyczna bez końca przypominają biblijne nawoływania do ich
eksterminacji.
Wpływowi rabini, którym nie brakuje naśladowców wśród oficerów armii
izraelskiej, utożsamiają Palestyńczyków (a nawet wszystkich Arabów) z tymi
właśnie starożytnymi ludami, stąd więc przykazanie: "niczego nie zostawisz
przy życiu" nabiera szczególnego znaczenia.
Nie jest niczym niezwykłym "dokształcanie" powołanych na ćwiczenia wojskowe
w Okręgu Gazy rezerwistów, że Palestyńczycy z Okręgu Gazy są "podobni do
Amalekitów".
Na usprawiedliwienie masakry w Qibbija rabini z namaszczeniem cytowali
wersety biblijne nawołujące do ludobójstwa Midianitów a ich poglądy w tej
sprawie znalazły szeroki oddźwięk wśród żołnierzy izraelskich.
Można by podać więcej przykładów takich krwiożerczych antypalestyńskich
oświadczeń rabinów, opartych na wspomnianych prawach.

Izrael Szahak "Żydowskie dzieje i religia" Fijor Publishing Warszawa-Chicago
1997
Dystrybucja w Polsce Fundacja Antyk www.antyk.org.pl
Dystrybucja internetowa jfrr32a@prodigy.com