🚀 go-pugleaf

Postępactwo szuka proletariatu
Felieton  *  Radio Maryja  *  24 stycznia 2013

Szanowni Państwo!

Jak wiadomo, siły nieubłaganego postępu, mają różne oblicza. A to
zatroskane oblicze byłego skierniewickiego wielkorządcy Leszka
Millera, a to przypominające księżyc w pełni oblicze Józefa Oleksego,
w swoim czasie oskarżanego o szpiegostwo na rzecz Rosji, a to
bezczelne twarze posłów osobliwej trzódki biłgorajskiego filozofa -
ale mimo tej rozmaitości wizerunków wiadomo, że centrala jest jedna.
Najtwardszym jądrem sił nieubłaganego postępu, zarówno za Stalina, jak
i teraz, pozostaje bezpieka. Ubeckie dynastie, których początki giną w
mrokach okupacji hitlerowskiej i sowieckiej, w zwartym szyku przeszły
zarówno wszystkie odnowy za komuny, jak i sławną transformację
ustrojową, by w III Rzeczypospolitej objąć stanowisko okupantów
naszego nieszczęśliwego kraju. Dla lepszego kamuflażu dobrali sobie
przy okrągłym stole grono osób zaufanych, z których skonstruowali tak
zwaną scenę polityczną. A na scenie - jak to na scenie - uwijają się
aktorzy, recytując role napisane przez kogoś innego i przybierając
pozy i gesty zalecone przez reżysera.

Ubeckie dynastie, które dzisiaj reprezentowane są już przez trzecie, a
nawet czwarte pokolenie, chętnie przyjmują emploi obrońców
uciśnionych. Osobliwość sytuacji polega na tym, że wprawdzie emploi
się nie zmienia, ale zmieniają się kategorie uciśnionych. Za Stalina
byli to pracownicy najemni, przez marksistowskich mełamedów nazywani
proletariuszami. Przedstawiciele ubeckich dynastii chętnie drapowali
się w kostiumy obrońców proletariuszy - ale w 1980 roku pracownicy
najemni zbuntowali się przeciwko swoim obrońcom i czar prysnął. Jednak
ubeckie dynastie muszą mieć przynajmniej pozór moralnego uzasadnienia
dla okupacji kraju, toteż po utracie tradycyjnego proletariatu, który
zresztą bezlitośnie wyzyskują, rozpoczęli gorączkowe poszukiwanie
proletariatu zastępczego, którego interesy mogliby znowu reprezentować
i którego mogliby znowu bronić - oczywiście nie bezinteresownie, co
to, to nie - ale za stanowiska, tytuły, forsę i włości.

To poszukiwanie proletariatu zastępczego jest uzasadnione nie tylko
buntem tradycyjnego proletariatu. Jeszcze głębsza przyczyna tych
poszukiwań bierze się stąd, że tradycyjny proletariusz jest dla
ubeckich dynastii, dla tych wszystkich Towarzyszy Szmaciaków,
sojusznikiem fałszywym. Czegóż bowiem taki proletariusz pragnie, do
czego dąży? Ano - pragnie jak najszybciej przestać być proletariuszem
i dorobić się. A kiedy już się dorobi, to staje się najgorszym i
najbardziej nieprzejednanym wrogiem rewolucyjnych postępaków, słusznie
podejrzewając, że prędzej czy później zechcą mu odebrać to, czego z
takim trudem się dorobił. I postępactwo szóstym zmysłem to wyczuwa -
bo kogo najbardziej nienawidzi i kogo nakazuje zwalczać płatnym
językom? Najbardziej nienawidzi i najbardziej wyszydzać każe
drobnomieszczanina, czyli proletariusza wzbogaconego.

Doznawszy takiego zawodu z tradycyjnym proletariuszem, postępactwo
rzuciło się na poszukiwanie proletariatu zastępczego i jego argusowe
oko obróciło się na kobiety i różnego rodzaju zboczeńców - sodomitów i
gomorytki. Nawiasem mówiąc, pan Rafał Maszkowski, który z amatorstwa
zajmuje się donosicielstwem, szalenie się zgorszył, że
homoseksualistów nazwałem na antenie sodomitami i gomorytkami.
Doprawdy trudno mi zrozumieć, dlaczego określenie: "sodomita" ma być
gorsze od "homoseksualisty". Jakiś dziwny jest ten cały pan Rafał
Maszkowski, ale cóż robić - z natręctwem pisania donosów jest tak
samo, jak z wszystkimi innymi nałogami. Jak się zaczęło, to już nie
można przestać i każdy pretekst jest dobry.

Więc argusowe oko padło na kobiety, sodomitów i gomorytki. Jest w tym
racjonalne jądro, bo kobieta, wszystko jedno - bogata, czy biedna - w
zasadzie kobietą być nie przestanie. Trzeba tylko jej wmówić, że jest
oprymowana przez "męską szowinistyczną świnię" - jak w postępackim
języku miłości nazywa się jej małżonka - żeby taki jeden z drugim ubek
mógł ciągnąć zyski z bronienia jej do upadłego. Podobnie z sodomitami
i gomorytkami, którym wmówiono, że ich dewiacje powinny zostać
najważniejszym problemem politycznym. Oczywiście postępactwu wcale nie
chodzi ani o żadne feministki, ani o sodomitów, czy gomorytki. Jestem
pewien, że w głębi mrocznych dusz nimi pogardzają, traktując jako
rodzaj użytkowej trzody, którą można bezpiecznie eksploatować,
wypełniając jednocześnie misję, do której postępactwo jest niezmiennie
i autentycznie przywiązane: zniszczenia cywilizacji łacińskiej, dzięki
której uważane za mniej wartościowe, europejskie narody ucywilizowały
świat. Przedmiotem szczególnej nienawiści jest chrześcijaństwo, a
zwłaszcza - Kościół katolicki. Do niedawna nie wszyscy zdawali sobie z
tego sprawę i nawet próbowali z postępactwem flirtować - ale dzisiaj
nawet najmniej spostrzegawczy zaczynają rozumieć, że to naprawdę wojna
na wyniszczenie.

Mówił Stanisław Michalkiewicz

--
Smart questions to stupid answers