🚀 go-pugleaf

http://michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=2631

Wiele zmienić, by wszystko zostalo po staremu
Felieton  *  Radio Maryja  *  4 października 2012

Szanowni Państwo!

I znowu, po kilku wakacyjnych miesiącach, spotykamy się na antenie.
Kilka zaledwie miesięcy, a Polska, chociaż ta sama, nie jest już taka
sama. Euforia podsycana przez "koko, koko, euro, spoko" minęła
bezpowrotnie, przysłonięta aferą taśmową, która na moment uchyliła
kurtynę skrywającą mechanizmy rabowania Rzeczypospolitej przez
Umiłowanych Przywódców - a także przez aferę Amber Gold, która
pokazała degrengoladę organów państwowych, zdeprawowanych przez
okupujące nasz nieszczęśliwy kraj bezpieczniackie watahy. Mało kto już
chyba ma dzisiaj zaufanie do jakichkolwiek organów państwowych, bo co
tu mówić o zaufaniu, kiedy nie wiemy rzeczy podstawowej: czy na
konkretnym stanowisku jest rzeczywiście urzędnik państwowy, kierujący
się interesem państwa, czy też podstawiony przebieraniec, który z
żadnym interesem państwa się nie liczy, a tylko słucha oficera
prowadzącego, któremu zawdzięcza synekurę.

Więc na atmosferze politycznej kraju zaciążyły wspomniane afery, ale
nade wszystko - pogarszająca się sytuacja gospodarcza. Na przełomie
sierpnia i września dług publiczny przekroczył bilion, czyli tysiąc
miliardów złotych i nadal powiększa się z szybkością około 10 tysięcy
złotych na sekundę. Jednocześnie - co przyznaje nawet znany z
kreatywnej księgowości pan minister finansów Jacek Rostowski -
gospodarka "spowalnia". Oznacza to, że Polska również zaczyna pogrążać
się w kryzysie, ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Polityczną konsekwencją kryzysu jest konieczność wskazania
nieubłaganym palcem winowajcy. Otóż winowajcą kryzysu jest ustanowiony
w roku 1989 szkodliwy dla państwa gospodarczy model kapitalizmu
kompradorskiego. Polega ona na tym, że o dostępie do rynku i
możliwościach działania na rynku decyduje przynależność do bandy,
której najtwardszym jądrem są tajne służby z komunistycznym rodowodem.
Wskutek organiczenia dostępu do rynku, ta część społeczeństwa, która
do bandy nie należy, jest wyrzucana poza główny nurt życia
gospodarczego, z zastrzeżonymi dla bandy sektorami: finansowym,
paliwowym i energetycznym - na margines, gdzie może sobie coś tam
dłubać. W rezultacie narodowy potencjał gospodarczy wykorzystany jest
w niewielkim stopniu, ze wszystkimi konsekwencjami gospodarczymi i
demograficznymi.

Winowajca zatem jest znany, ale nieubłagany palec wskazać go nie może,
bo bezpieka musiałaby wskazać na siebie, a tego przecież nie zrobi za
żadne skarby - a zwłaszcza za te skarby, jakie zdobywa przez rabunkową
gospodarkę zasobami kraju i obywateli. W interesie bezpieczniackich
watah nie leży zmiana modelu państwa, to znaczy - zastąpienie
kapitalizmu kompradorskiego zwyczajnym kapitalizmem - tylko
znalezienie kozła ofiarnego, na którego oczywiście najlepiej nadaje
się premier Donald Tusk. Nie ma co go żałować, bo sobie zasłużył i na
to i na jeszcze gorsze rzeczy - ale faktem jest, że prawdopodobnie już
mu złocą rogi - bo trzeba wiele zmienić, żeby wszystko zostało po
staremu.

Toteż wicepremier Pawlak pisze podobno listy do opozycji, zachęcając
ją do współpracy na czas kryzysu. Po raz kolejny pokazuje w ten
sposób, że Polskie Stronnictwo Ludowe ma stuprocentową, a w porywach
nawet większą zdolność koalicyjną, to znaczy - może wszystko z każdym,
z tym, że - za ile. Inne partie też demonstrują posiadanie zdolności
koalicyjnej - a ostatnio dołączyło do ich grona Prawo i Sprawiedliwość
- wykreślając ze swego programu budowę IV Rzeczypospolitej i
wysadzanie w powietrze "układu". Jakże bowiem budować IV
Rzeczpospolitą w koalicji z partiami, które w III Rzeczypospolitej
tkwią zanurzone po same uszy, zaś swoje siły żywotne czerpią właśnie z
"układu", dzięki któremu rozkwitają "jak grzyb trujący i pokrzywa"?

Zatem kiedy już premier Donald Tusk zostanie wskazany nieubłaganym
palcem, poświęcony na ołtarzu walki z kryzysem i obejmie synekurę w
Unii Europejskiej, jaką tam obmyśli mu Nasza Złota Pani Aniela -
dekoracja z naszych Umiłowanych Przywódców zostanie starannie
przebudowana przy akompaniamencie radosnych okrzyków wydawanych przez
konfidentów poprzebieranych za dziennikarzy niezależnych mediów
głównego nurtu. Obywatelom zaś wytłumaczy się, że powinni zachowywać
się powściągliwie i cierpliwie, bo nowa, zbawienna ekipa Umiłowanych
Przywódców potrzebuje przecież czasu - chociaż "dziewięćdziesięciu
spokojnych dni" - żeby naprawić błędy i wypaczenia ekipy poprzedniej.
Bezpieczniackie watahy liczą, że w ten sposób model kapitalizmu
kompradorskiego pozostanie nietknięty. A gdyby, mimo starannych
przygotowań, coś jednak poszło nie tak - to nie jest wykluczone, że
spróbują sprowokować gwałtowne rozruchy, a pod pozorem ich pacyfikacji
wprowadzą "surowe prawa stanu wyjątkowego", pod osłoną których jeszcze
przez pewien czas będą rozkradały kraj i jego zasoby - aż nasi
sąsiedzi, strategiczni partnerzy, zrealizują scenariusz rozbiorowy.

Mówił Stanisław Michalkiewicz
--
Smart questions to stupid answers