🚀 go-pugleaf

http://michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=2522

Duraczenie totalniackie
Felieton  *  Radio Maryja  *  7 czerwca 2012

Szanowni Państwo!

Cóż za zbieg okoliczności! W przeddzień manifestacji w obronie
telewizji TRWAM w Brukseli, w Warszawie przy ulicy Mysiej, a więc
naprzeciw dawnej siedziby Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i
Widowisk, znajdującemu się tam placykowi nadano nazwę Skweru Wolnego
Słowa. Stosowna uroczystość odbyła się z udziałem pana prezydenta
Komorowskiego, a także - prezydent Warszawy - pani Hanny Gronkiewicz-
Waltz. Ciekawe, kto podpowiedział panu prezydentowi Komorowskiemu, by
Skwer Wolnego Słowa umieścić akurat przed dawną siedzibą cenzury.
Ktokolwiek to był, musi mieć poczucie humoru podobne do anonimowego
współpracownika prezydenta Obamy, który wpisał mu do przemówienia
wzmiankę o "polskich obozach śmierci".

Ale w tym szaleństwie jest metoda. Jeszcze w latach 70-tych Stanisław
Barańczak napisał wiersz, w którym zawarł spostrzeżenie, że w systemie
komunistycznym słowo: "bezpieczeństwo" przyprawia każdego o dreszcz
zgrozy. I rzeczywiście - "bezpieczeństwo" kojarzyło się ludziom ze
straszliwym niebezpieczeństwem, z bezkarną i nie uznającą żadnych
zasad przemocą. Ponieważ w miarę zbliżania się realizacji scenariusza
rozbiorowego mamy do czynienia z narastającymi objawami degeneracji
funkcjonariuszy państwowych, co jest sygnałem recydywy PRL-u, siłą
rzeczy muszą temu towarzyszyć inne objawy tej recydywy, między innymi
- w postaci podwójnego znaczenia słów.

Bardzo ładnie rzecz tę pokazał Janusz Szpotański w poemacie "Caryca i
zwierciadło", w którym wkłada w karminowe usta Carycy Leonidy takie
oto pouczenia: "na czarne - białe mówić nada, bo to przemawia do
Zapada. Nada Ich przekonywać mudro, że wojna - mir, że chlew - to
źródło, a okupacja - wyzwolenie". Nazywało się to "duraczeniem".

Otóż wiele wskazuje na to, że proces duraczenia ostatnio się w naszym
nieszczęśliwym kraju nasila między innymi za sprawą mediów głównego
nurtu, w których poprzebierani za dziennikarzy, przodujący w pracy
operacyjnej oraz wyszkoleniu bojowym i politycznym tajni
współpracownicy bezpieczniackich watah, wykonują zadania zlecone przez
oficerów prowadzących, którzy z kolei zadaniowani są przez swoich
panów gangsterów, zaś ci - przez szefów wywiadów państw poważnych, do
których przewerbowali się jeszcze w przededniu sławnej transformacji
ustrojowej - a i później też.

Jednym z objawów tego duraczenia jest przyzwyczajanie ludzi do
przeciwnego znaczenia słów, czy określeń. Na przykład - wolność słowa,
czy tolerancja. Kiedyś tolerancja oznaczała cierpliwe znoszenie
czegoś, co jest wstrętne, szkodliwe, albo niebezpieczne - ze względu
na jakąś wyższą rację. Dzisiaj nowa formacja totalniaków usiłuje
narzucić przekonanie, że tolerancja, to akceptacja - na przykład
sodomitów i gomorytów, albo konfidentów w charakterze autorytetów
moralnych. Z kolei wolność słowa oznacza według tych totalniaków
uświadomienie sobie konieczności coraz to nowych ograniczeń swobody
wypowiedzi. Ograniczenia te przyjmują postać tematów tabu, których
albo nie wolno w ogóle publicznie poruszać, albo tylko w zatwierdzony
przez totalniaków sposób - ale również postać tak zwanych "kłamstw" -
już to w postaci "kłamstwa oświęcimskiego", już to "kłamstwa
wałęsowskiego", albo "kłamstwa smoleńskiego", które wymyślił niedawno
znany jeszcze w czasach stalinowskich z "postawy służebnej" pan
Tadeusz Mazowiecki. A przecież tylko patrzeć, jak pojawi się
największy, uniwersalny knebel w postaci "mowy nienawiści", którą
można będzie objąć wszystko, co nie spodoba się totalniakom.

Wreszcie bohaterami i koryfeuszami wolności słowa pan prezydent
Komorowski próbuje uczynić cenzorów - bo przecież i tak można rozumieć
osobliwy pomysł usytuowania Skweru Wolnego Słowa akurat naprzeciwko
siedziby cenzury przy ulicy Mysiej w Warszawie. W tej sytuacji tylko
patrzeć, jak patronem Wolnego Słowa zostanie mianowany przewodniczący
Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ofiarnie realizujący postawione
przed nim i jego współpracownikami zadanie przywracania ładu
medialnego, zaprojektowanego przez generała Kiszczaka wraz z gronem
osób zaufanych w 1989 roku. Ten ład medialny, w którym nie ma miejsca
dla żadnego medium, gdzie mogłyby pojawiać się opinie nie zatwierdzone
przez totalniaków, w sam raz nadaje się na etap realizacji scenariusza
rozbiorowego. Chodzi tylko o to, by nadać temu pozory normalności przy
pomocy fałszowania pierwotnego sensu słów takich jak wolność, czy
niepodległość. To jest właśnie duraczenie, które - jak się okazało -
przybiera również postać dwuznacznych uroczystości w rodzaju nadania
placykowi naprzeciwko siedziby cenzury nazwy Skweru Wolnego Słowa.

Mówił Stanisław Michalkiewicz
--
Smart questions to stupid answers