🚀 go-pugleaf

http://michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=2502

Przed szczytem w Chicago
Felieton  *  Radio Maryja  *  17 maja 2012

Szanowni Państwo!

Podczas gdy nasi Umiłowani Przywódcy nadal rozpamiętywują incydenty,
do jakich doszło w Sejmie i okolicach pamiętnego dnia, w którym
przegłosowana została tak zwana "reforma emerytalna" - w Ameryce
trwają przygotowania do szczytu NATO w Chicago, który odbędzie się w
dniach 20 i 21 maja. Podobno z rejonu, w którym Umiłowani Przywódcy
państw NATO będą się namawiali, zniknąć mają wszystkie kosze na śmieci
i skrzynki pocztowe, zaś w kościołach maja być odwołane nabożeństwa.
Widać, że troskę o bezpieczeństwo nasi Umiłowani Przywódcy zaczynają
od siebie. Trochę trudno to zrozumieć w sytuacji, gdy jeden do
drugiego jest podobny, jak dwie krople wody i gdyby tak, dajmy na to,
któryś się przeziębił i został podmieniony przez innego, to mało kto
zauważyłby różnicę. Ale trudno - są na świecie rzeczy, które nie śniły
się filozofom, bo świat w ogóle jest tajemniczy. Zresztą mniejsza o
to, bo już 100 lat temu Kazimierz Chłędowski był zdumiony mnogością
środków bezpieczeństwa podjętych dla ochrony francuskiego prezydenta w
Nicei, chociaż przed każdymi wyborami prezydenckimi w kandydatach
można przecież przebierać jak w ulęgałkach - a tymczasem taki cesarz
Franciszek Józef był tylko jeden na całym świecie - o czym nawet i
dzisiaj może zaświadczyć każdy Galicjanin.

Ale, jak powiedziałem - mniejsza o to, bo ważniejszy jest sam szczyt.
Oczywiście nie wiadomo jeszcze, jakie decyzje zostaną tam podjęte - bo
gdyby już było to wiadome, to szczyt byłby zupełnie niepotrzebny. Ale
chociaż decyzje są jeszcze nieznane, to przecież wiadomo, a ściślej -
można się domyślić, co kto będzie próbował tam forsować. Na przykład
Amerykanie będą próbowali forsować zaangażowanie wojsk NATO w
Afganistanie również po roku 2014. Budzi to z jednej strony obawy
wielu państw członkowskich przede wszystkim dlatego, że polityczny cel
tego zaangażowania NATO w Afganistanie pozostaje od samego początku
nieznany - bo opowieści, że chodzi o zainstalowanie w tym kraju
demokracji można spokojnie włożyć między bajki. Kto by na demokrację
wydawał 300 milionów dolarów dziennie - a tyle właśnie kosztuje
afgańska operacja tylko Amerykę - nie mówiąc o innych krajach
członkowskich NATO - w tym również o naszym nieszczęśliwym.

Ale skoro Amerykanie mają takie gusło, że muszą zainstalować w
Afganistanie demokrację, to na to oczywiście nic poradzić nie można.
Wychodząc z tego założenia, niektóre kraje NATO - na przykład kraje
Grupy Wyszehradzkiej, a więc Słowacja, Węgry, Czechy i Polska próbują
- jakby powiedział Józef Ozga-Michalski - w dymach bijących z wojny, a
właściwie żadnej tam "wojny", tylko "operacji pokojowej", albo "misji
stabilizacyjnej" w Afganistanie - bo już zaczynam się gubić, co
naprawdę tam się wyprawia - otóż w dymach bijących z operacji
pokojowej w Afganistanie, kraje Grupy Wyszehradzkiej próbują uwędzić
swoje półgęski nie tyle ideowe, tylko państwowe.

Rzecz w tym, ze 17 września 2009 roku amerykański prezydent Obama dał
do zrozumienia, że Stany Zjednoczone wycofują się z aktywnej polityki
w Europie Środkowo-Wschodniej. Ponieważ natura nie znosi próżni, to
puste miejsce po wycofujących się Stanach Zjednoczonych, wypełniają po
swojemu strategiczni partnerzy, czyli Niemcy i Rosja. Budzi to
oczywiście pewien niepokój w państwach Grupy Wyszehradzkiej, które
czują, jak zaciskają się na nich szczęki imadła strategicznego
partnerstwa. Dlatego przed szczytem NATO w Chicago wypracowały wspólne
stanowisko: gotowe są trzymać swoje dzielne wojska w Afganistanie ile
tam będzie trzeba - bo któż może wiedzieć, kiedy nad tym całym
Afganistanem zaświta w końcu jutrzenka demokracji, a zwłaszcza - czy
będą tam wtedy jeszcze jacyś wyborcy zdolni o własnych siłach pójść do
głosowania, by wybrać Umiłowanego Przywódcę - ale za to oczekują, to
znaczy - dopraszają się łaski, by Stany Zjednoczone powróciły do
aktywnej polityki w Europie Środkowej.

Czy te oczekiwania zostaną spełnione? Tego oczywiście nie wiemy, bo
gdybyśmy już dzisiaj takie rzeczy wiedzieli, to żaden szczyt w Chicago
nie byłby potrzebny - natomiast warto zwrócić uwagę, że spełnienie
przez Stany Zjednoczone tych oczekiwań wymagałoby jeśli nie rewizji,
to w każdym razie - nowej interpretacji ustaleń poprzedniego szczytu
NATO w Lizbonie, na którym proklamowane zostało strategiczne
partnerstwo NATO - Rosja. Nie jest chyba dla nikogo zagadką, że Rosja,
jako strategiczny partner NATO, żadnego powrotu Stanów Zjednoczonych
do aktywnej polityki w Europie Środkowej nie potrzebuje i nawet daje
do zrozumienia, że w razie potrzeby może sama taką politykę
zainicjować. Zatem przed szczytem NATO w Chicago trzeba postawić
fundamentalne pytanie: czy Stany Zjednoczone wyżej ocenią strategiczne
partnerstwo NATO z Rosją, czy też wezmą jednak pod uwagę oczekiwania
krajów Grupy Wyszehradzkiej.

Mówił Stanisław Michalkiewicz

--
Smart questions to stupid answers