🚀 go-pugleaf

W okresie siedmiodniowego święta Pesach (a poza obszarem Palestyny przez dni
osiem) nie wolno Żydom jeść ani nawet posiadać żadnych substancji
fermentujących. Zakres pojęcia "substancje fermentujące" był systematycznie
poszerzany, a niechęć do produktów określanych tym mianem graniczyła wręcz z
histerią; podczas tych świąt nikt ich nawet nie chciał widzieć. Z czasem za
substancje fermentujące uznano wszelkie rodzaje mąki, a nawet niezmielone
zboże. W początkach istnienia społeczności talmudycznej zakaz ten był
zupełnie znośny, ponieważ chleb (tak na drożdżach, jak i nie na drożdżach)
pieczono zwykle raz na tydzień; rodzina wieśniacza wykorzystywała resztki
ziarna z poprzedniego roku do pieczenia chleba (bez użycia drożdży) na
święta, które inaugurowały nowy sezon żniwny. Jednakże w warunkach
europejskich przestrzeganie tego obyczaju stało się z czasem trudne nie
tylko dla żydowskich rodzin z klasy średniej, ale i dla kupców zbożowych.
Wymyślono więc dyspensę, która polegała na fikcyjnej sprzedaży substancji
fermentujących gojowi w okresie poprzedzającym święta i automatycznym
odkupieniu ich od nie go tuż po zakończeniu Pesachu. Obowiązywał przy tym
warunek, że "zakazane" substancje będą podczas świąt zamknięte na klucz. W
Izraelu tę fikcyjną transakcję znacznie usprawniono. Religijny Żyd
"sprzedaje" zakazane substancje swojemu rabinowi, ten z kolei sprzedaje je
rabinowi głównemu, który następnie sprzedaje je gojowi, a dzięki
 "specjalnej" dyspensie transakcja ta obejmuje także substancje fermentujące
będące własnością Żydów niepraktykujących.

Izrael Szahak "Żydowskie dzieje i religia" Fijor Publishing Warszawa-Chicago
1997

Dystrybucja w Polsce Fundacja Antyk www.antyk.org.pl

Dystrybucja internetowa jfrr32a@prodigy.com