🚀 go-pugleaf

W poprzednim rozdziale podaliśmy kilka przykładów ukazujących nastawienie
kół rabinicznych do obu tych religii. Warto jednak postawy te podsumować.
Religia mojżeszowa przesiąknięta jest głęboką nienawiścią do
chrześcijaństwa, idącą w parze z wielką ignorancją na jego temat.
Nastawienie to bez wątpienia wzmogły prześladowania Żydów przez chrześcijan,
jest ono jednak w dużym stopniu od nich niezależne.
W rzeczywistości bowiem wrogość wobec chrześcijan datuje się z czasów, kiedy
ci ostatni byli jeszcze słabi i sami cierpieli prześladowania (w tym
prześladowania z rąk Żydów),
mimo to przejawiali ją również Żydzi, którzy sami nigdy nie byli
prześladowani przez chrześcijan, a nawet otrzymywali od nich pomoc.
I tak, Majmonides, prześladowany przez muzułmański reżym Almohadów, zdołał
zbiec i schronić się u krzyżowców z Królestwa Jerozolimskiego. Nie zmieniło
to jednak w najmniejszym stopniu jego nastawienia do chrześcijan.
To negatywne nastawienie opiera się na dwóch głównych filarach.
Po pierwsze, na nienawistnych i złośliwych oszczerstwach pod adresem Jezusa.
Tradycyjne spojrzenie judaizmu na osobę Jezu a trzeba oczywiście wyraźnie
oddzielić od bezsensownego sporu boczącego się między antysemitami i
apologetami judaizmu, dotyczącego "odpowiedzialności" za ukrzyżowanie i
śmierć Jezusa.
 Większość współczesnych badaczy owego okresu przyznaje, że wskutek braku
bezpośrednich i wiarygodnych relacji, późniejszych zmian w układzie
Ewangelii i sprzeczności pomiędzy samymi Ewangelistami niedostępna jest nam
rzetelna wiedza historyczna na temat okoliczności męczeńskiej śmierci
Jezusa.
Posługiwanie się pojęciem zbiorowej winy i odziedziczonej odpowiedzialności
jest nie tylko wstrętne, ale i absurdalne.
Jednakże wcale nie rzetelność faktów dotyczących Jezusa stanowi tutaj
problem.
W rzeczywistości chodzi bowiem o nieprawdziwe czy wręcz obelżywe relacje
zawarte w Talmudzie i literaturze post- talmudycznej, którym większość Żydów
dawała wiarę do początków XIX wieku, a wielu, zwłaszcza w Izraelu, nadal w
nie wierzy.
Relacje te z pewnością odegrały ogromną rolę w kształtowaniu się nastawienia
Żydów do chrześcijan.
Zgodnie z tym, co podaje Talmud, Jezus został stracony za bałwochwalstwo, za
namawianie innych Żydów do bałwochwalstwa i lekceważenie władz rabinicznych
z wyroku prawnie działającego sądu rabinackiego.
Wszystkie klasyczne źródła żydowskie, wspominając jego stracenie, z
satysfakcją biorą na siebie odpowiedzialność za tę śmierć; w pismach
talmudycznych nie wspomina się nawet słowem o Rzymianach.
Inne, bardziej popularne - choć traktowane równie poważnie - źródła, takie
jak głośny Toldot Jeszu, są jeszcze gorsze, bo prócz wyżej wymienionych
przestępstw zarzucają Jezusowi uprawianie czarów.
Samo imię "Jezus" było dla Żydów symbolem tego, co ohydne, wstrętne, a
tradycja ta przetrwała do dzisiaj.
Ewangelia nie tylko jest znienawidzona, na dodatek nie wolno jej cytować
(ani też nauczać) nawet we współczesnych szkołach izraelskich.
Po drugie, to nienawistne nastawienie do chrześcijan ma swoje źródła w
teologii; głównie z powodu głębokiej niewiedzy chrześcijaństwo traktowane
jest przez pisma rabiniczne na równi z bałwochwalstwem.
Pogląd ten opiera się na uproszczonej interpretacji chrześcijańskiej
doktryny Trójcy Świętej i Wcielenia Boskiego.
Wszystkie chrześcijańskie symbole i wyobrażenia uważane są za "bożki" -
nawet przez tych Żydów, którzy sami czczą zwitki pergaminu, kamienie czy
inne przedmioty uważane za "święte".
Nastawienie judaizmu do islamu w odróżnieniu od chrześcijaństwa jest
stosunkowo łagodne. Mimo iż Mahometa nazywa się szablonowo "szaleńcem"
(meszugga), nie jest to wcale określenie tak obraźliwe, jak by się nam
dzisiaj wydawało, i blednie w porównaniu z obelgami rzucanymi pod adresem
Jezusa.
W przeciwieństwie do Nowego Testamentu, Koran nie jest po tępiony i palony.
Nie jest wprawdzie szanowany tak, jak muzułmanie szanują święte żydowskie
zwoje pergaminu, lecz traktuje się go przynajmniej jak normalną księgę.
Większość rabinów nie uważa islamu za bałwochwalczy (chociaż ostatnio nie
którzy przywódcy Gusz Emunim zmienili zdanie na ten temat).
Dlatego halacha głosi, iż Żydzi nie powinni traktować muzułmanów gorzej niż
"zwyczajnych" gojów.
Ale też i nie lepiej.
I znowu można się powołać na samego Majmonidesa, który utrzymuje, iż
muzułmanie nie są bałwochwalcami; mało tego, w swoich pracach powołuje się
bardzo często, i to z wielką estymą, na islamskie autorytety filozoficzne.
Majmonides, jak wspomnieliśmy wcześniej, był osobistym lekarzem Saladyna i
jego rodziny, i to właśnie Saladyn mianował go Wodzem Żydów egipskich. A
mimo to stworzone przez Majmonidesa reguły zabraniające ratowania życia
gojów (z wyjątkiem sytuacji grożących wybuchem wrogości wobec Żydów) odnoszą
się w jednakowym stopniu do chrześcijan, jak i muzułmanów.

Izrael Szahak "Żydowskie dzieje i religia" Fijor Publishing Warszawa-Chicago
1997
Dystrybucja w Polsce Fundacja Antyk www.antyk.org.pl
Dystrybucja internetowa jfrr32a@prodigy.com