🚀 go-pugleaf

Witam:
Moj problem jest nastepujacy : otoz jest mi momentami bardzo ciezko...
Samotnosc to stan totalnego dola psychicznego
Samotnosc to choroba , ktora powoli "wyjada" mnie od srodka..
Ale czy tak musi byc ???
Czy jest jakies lekarstwo na samotnosc ????
Tylko prosze nie piszcie , ze mam wyjsc z domu, nie zamykac sie w czterech
scianach, mam poszukac sobie przyjaciol...itd
Moje kolezanki odwrocily sie ode mnie w chwili kiedy znalazly swoich
partnerow zyciowych ....
A ja zostalam pozostawiona sama sobie...
Nikt juz nawet nie zadzwoni, nie zapyja jak sie czuje, nie zaprosi mnie
nigdzie...
Mam dosyc takiego zycia...
Czuje sie fatalnie, czuje sie niedoceniona , niezauwazona...
Dlaczego osoby samotne tak cierpia a nikt ich nie zauwaza i nie chce im
pomoc ? Nie slyszy ich rozpaczliwego wolania o pomoc ?
Wciaz tylko pytania nasuwaja mi sie na jezyk...nie potrafie racjonalnie
myslec
Pomyslicie , ze to wcale nie jest problem, ale ja na prawde potrzebuje
czyjegos wsparcia...tylko gdzie go szukac ????
Zycie jest okrutne
Czy da sie cos jeszcze zrobic ?



--
Pozdrawiam
lora