🚀 go-pugleaf

>Czasami jest w tym troche winy naszej - mezczyzn. Ja na przyklad po kilku
>miesiacach "bliskiej" znajomosci z pewna wspaniala dziewczyna zaczalem sie z
>nia spotykac (gdyz o niczym innym wtedy nie myslalem jak wreszcie ja
>pocalowac... ahhhh... do konca zycia nie zapomne tej chwili). Ona mnie
>kochala i to bardzo... ja do konca nie bylem pewien mych uczuc do niej.

Zdecyduj się. Albo kochasz albo nie. Jeżeli nie to przestań
bawić się w dziwaczne sentymenty tylko bądź w stosunku do
drugiego czloweka uczciwy.

>Trwalo to 15 miesiecy. Z poczatku bylo wspaniale... pozniej normalnie, az
>wreszcie nadeszlo przyzwyczajenie... z mojej strony oczywiscie. Przez
>ostatnie 2 miesiace bynajmniej nie przypominalismy szczesliwej, zakochanej w
>sobie pary... i nie ukrywam, ze z mojej winy. Skonczylo sie jakis miesiac
>temu, kiedy to z lzami w oczach powiedziala, ze nie widzi w naszym zwiazku
>przyszlosci... czy cos w tym stylu. Bardzo zaluje, ze juz nie chce byc ze
>mna, gdyz jest i byla najwazniejsza osoba w moim zyciu... choc nie do konca
>potrafilem jej to powiedziec. Teraz spotyka sie z kims innym, nie bedac w
>100% przekonana, ze tego chce, a ja co dzien o niej mysle, nadal nie wiedzac
>czy ja kocham... Ona niczym nie zawinila... chciala tylko byc kochana...

No więc czego Ty w sumie chcesz od życia ? Potrafisz to sprecyzować.
Dziewczyna jest normalna. To raczej Ty powinieneś się zastanowić na
sobą, bo bez urazy to co piszesz nie jest zbyt sensowne.

Szakal
******