🚀 go-pugleaf

W dniu 2010-04-29 23:44, Stopek pisze:
> 5 lat mieszkamy razem. Zaręczyliśmy się. Ona jednakowoż ostatnio 
> zajęła się intensywnie karierą naukową, jest mądra, ma duże szanse na 
> sukces, lubi to i to chce robić. Poświęca jednak temu całe swoje 
> życie. Dla mnie już nie ma miejsca od roku. Poruszałem ten temat 
> niejednokrotnie, miało być lepiej, miała bardziej zważać na moją osobę 
> i doceniać mój wkład (praktycznie ja zajmuję się całym domem, a i przy 
> okazji też nie sram wolnym czasem...). Ale nic z tego, chwilę jest 
> lepiej, pomaga mi, robimy różne rzeczy razem, a po raptem kilku 
> tygodniach wszystko wraca do normy. Znowu wszystko jest na mojej 
> głowie, a ja jako osoba jestem po prostu zlewany totalnie, co tam ja, 
> kiedy są ważniejsze sprawy, konferencje, referaty... Poznałem nową 
> dziewczynę, fajna, ot kręcimy ze sobą, nic wielkiego, nie mam z nią 
> żadnych planów. A w domu coraz większa chujnia, już wprost dowiaduję 
> się, że ona nie ma czasu na nic i żebym od niej nie wymagał zbyt 
> wiele. JA chcę mieć dzieci, ona absolutnie. Mam wrażenie, że nic mnie 
> z tą kobietą nie łączy. Trzyma mnie przy niej nasze super tanie 
> mieszkanie, serio. Mogę z nią mieszkać, razem-osobno, z naciskiem na 
> osobno, jakoś dam radę, dopóki nie ustabilizujemy się na tyle, żebyśmy 
> mogli się rozejść. Ale ona zaczyna mnie denerwować jeszcze bardziej... 
> Może i coś bym sobie znalazł, zawsze dawałem sobie radę, ale wiem, że 
> ona już niekoniecznie, zawsze ją wyręczałem w takich sprawach, wiem, 
> że samej jej będzie cholernie ciężko. Nie wiem co robić, odejść i 
> rzucić wszystko w pizdu? Przecież widzę, że ona nawet nie ma czasu 
> mnie zatrzymywać, co myślicie?
Obojętność często wyrządza więcej krzywd niż jawna niechęć ...