🚀 go-pugleaf

self wrote:
>>>> Już kiedyś ktoś wyraził identyczny pogląd tu na appmie i mnie
>>>> strasznie wkurzył. Dzisiaj nie jestem już taki reaktywny, ale nadal
>>>> sądzę, że takie stanowisko jest nie do końca przemyślane i świadczy
>>>> o bardzo jednostronnych doświadczeniach.

>>> Znaczy, trzeba samemu zdradzić, coby poczuć obiektywizm?
>>> Noooo, to bardzo tego... humanistyczne, pewnie inspirujące i na sto
>>> procent przyjemne.

>> Tego nie wiem, ale na pewno trzeba doświadczyć pokusy, żeby móc/być w
>> stanie usprawiedliwić kogoś innego. Trzeba wiedzieć, jak blisko jest
>> do odrzucenia szlachetnej wierności i co potrafi z człowiekiem zrobić
>> własna cielesność i inne takie tam psychoemocjonalne autoreakcje.

> Ale namiastki pokusy doświadczamy ileśdziesiąt razy, idąc latem
> ulicą. I nie jest to jakiś problem. Problem zaczyna się, gdy pokusa
> staje się realna, "wiarygodna".

Tylko takie mam na myśli. Realne. Od samego "opierania wzroku" się nie 
idiocieje. :)

> Ażeby do tego doszło, już wcześniej
> musi być coś nie tak ze związkiem, ludźmi i ich emocjami, i jak
> wspomniałeś innymi takimi tam. Wiem, upraszczam, ale tu akurat tak
> trzeba i mieszam, a to akurat samo mi tak wychodzi.

Pewnie, że musi wtedy być coś nie tak ze związkiem. A jak ze związkiem, to 
po części ze mną. Kiedy pokusa jest wystarczająco silna, żeby zwariować... 
wtedy życie staje się jeszcze piękniejsze.
Kto tego nie przeżył... może jeszcze przeżyje! ;D

> Druga sprawa - usprawiedliwiając kogoś, zawsze usprawiedliwiamy jakąś
> tam część siebie. A to już nie jest sprawiedliwe, to już kumoterstwo
> ;-]

Jeśli nie jestem ze sobą na tyle w komitywie, że nie popełniam kumoterstwa, 
to jest i ze mną coś nie tak. :)
Inaczej mówiąc jeśli nie jestem w żadnej części swojego jestestwa świadom 
własnego egoizmu, to powinienem iść do pana doktora specjalisty.

-- 
pozdrawiam
michał