🚀 go-pugleaf

Użytkownik "Fidelio" <tmackowiak@onet.eu> napisał w wiadomości 
news:h31q5s$sem$1@news.onet.pl...
> Mniej więcej rok temu temu poznałem pewną dziewczynę. Ona była od początku 
> zakochana a ja nie byłem do końca pewien czy to jest własnie to.
> Dlatego w ciągu tego roku kilka razy rozstawaliśmy się i wracaliśmy do 
> siebie. W końcu w marcu tego roku rozstaliśmy się tak definitywnie, nie 
> mieszkaliśmy już razem.
> Dopiero wtedy kiedy w końcu zostałem sam i mogłem popatrzeć na to wszystko 
> z dystansu i ze spokojem, nabrałem pewności, że to własnie jest Kobieta 
> Mojego Życia, że tylko ona i żadna inna. Niestety, okazało się, że w tym 
> czasie jej uczucia, paradoksalnie własnie na skutek moich wątpliwości 
> wczesniejszych uległy zmianie. Teraz jest z kimś innym.
> A ja po prostu jestem bliski obłędu, wiem że nie potrafiłbym żyć z kimś 
> innym. Jest między nami tzw. chemia, doskonale się rozumiemy, tylko ona 
> twierdzi, że nie potrafi mi już zaufać, że za jakiś czas znów nie zwątpię. 
> Poza tym jest z kimś innym jak już wspominałem. Moja sytuacja jest dla 
> mnie samego nie do zniesienia, po pierwsze ze względu na stratę 
> najbliższej osoby, po drugie ze względu na poczucie winy, bo jestem w tej 
> sytuacji jedynym winnym. Doznaję swego rodzaju psychicznej autoagresji z 
> jednej strony, a z drugiej stopień przywiązania i uczuć wcale nie 
> słabnących chociaż minęły już 4 miesiące, które karzą mi walczyć o 
> związek. Wczoraj się spotkaliśmy i mimo moich zarzekań na wszystkich i 
> wszystko, pozostała nieugięta. Ja to zaakceptowałem, ale już dziś wysłałem 
> jej kwiaty kurierem. Co mam z tym zrobić??? Czy jest jakieś wyjście z tej 
> patowej sytuacji??? Ratunku!!!


Doceniłeś, kiedy straciłeś, a kiedy miałeś, to nie dbałeś.
Jak żeś tyłek wołowy, to teraz cierp - trzeba było działać, kiedy był na to 
czas, zamiast się ze sobą ciećkać.
Dobrze Ci tak.
Brawa dla dziewczyny!