🚀 go-pugleaf

howtobealone@tlen.pl wrote:

> Wiem, ze moglbym sobie odpuscic i juz po tym incydencie z meczem
> przeprosic ja
> (tylko ze czemu ja mam ciagle przepraszac, jesli ona tez ma w tym swoj
> udzial??),
> wiem ze kazdy kolejny dzien tez moglem wykorzystac do przeprosin, ale
> taka sytuacja
> podobna miala juz kiedys miejsce i obawiam sie, ze z kazda kolejna
> bedzie
> to wykorzystywac. Co mi radzicie, oprocz kwestii typu "po co bylo sie
> zenic?"...


Powiedz jej dokładnie to co napisałeś w tym akapicie -
że nie będziesz ciągle przepraszać. Bądź szczery i tyle.
Też nie jesteś bez winy - "spadaj" było zupełnie niepotrzebne.
Albo odpuszczasz i idziesz na spacerek, albo nie.
A ty pozornie odpuściłeś, a potem miałeś pretensje.
A że się za to obraziła i ma gdzieś wszelkie wyjazdy to zupełnie normalne.
Byłaby dziwna jakby zrobiła inaczej. Miałaby udawać że wszystko
jest w porządku? Emocjonalna niedojrzałość to nie jest.

Ale jest druga rzecz - co z niej za kobieta, że nie
odpuści sobie pół godziny głupiego serialu. Chyba
ustępowanie też musi iść pół na pół? A mam wrażenie
że ciągle jej ustępujesz, dla świętego spokoju.
I tu jest największy problem. Tak nie może być, to jest chore.
-- 
assembler