🚀 go-pugleaf

Nie wiem czy wybralem dobre miejsce na podzielenie sie moim problemem,
bo
tutaj pewnie bywaja tylko Ci, co te i podobne bolaczki maja na co
dzien,
ale sprobuje.

Dwa lata po slubie - kiedys ktos mi powiedzial, ze wtedy zaczyna sie
kryzys
i jak sie go przetrwa, to juz bedzie jak z gorki, a potem jeszcze 7my
rok
i juz do przodu. Nie wiem ile w tym prawdy, ale na razie scenariusz
sie u
mnie sprawdza. Ale ja nie o kryzysie, chociaz jakis tam przezywamy
obecnie.

Nie wiem czy ktos sie z Was spotkal z czyms takim, ja to nazywam
niedojrzaloscia
emocjonalna, ale moge sie mylic.
Moja malzonka robi mi ostatnio jazdy tak szczeniackie, ze nerwy mnie
zjadaja od
wewnatrz i zastanawiam sie, czy ja jestem jakis dziwny, czy moze ona
ma nie
pokolei w glowie. Krotki opis sytuacji: kilka dni temu powstalo miedzy
nami
drobne nieporozumienie o kompletne glupstwo typu ja chce ogladac w TV
mecz
a ona serial. Kit z tym, odpuscilem jej, poszedlem sobie na spacerek
zeby
odreagowac (nie chcialem w domu robic awantury).. gdy wrocilem po pol
godzinie
oznajmila, ze TERAZ juz moge obejrzec sobie mecz (fajnie, zostalo 10
minut).
No to ja na to chlodnym spojrzeniem "spadaj" (nie bylo ani unoszenia
glosu,
ani nic z tych rzeczy) - ona od razu "jak Ty sie do mnie
odzywasz?" (tez
chlodno), zamknalem drzwi od pokoju, dajac jej do zrozumienia ze mam
ja
gdzies.

Od tego dnia nastaly ciche dni, ale teraz najsmieszniejsze. Jako ze
mialem
juz wczesniej zaplanowany 2-tygodniowy urlop (zona tez wziela kilka
dni
wolnego), zblizal sie powoli czas, kiedy mielismy jechac w gory na
weekend,
a potem jeszcze odwiedzic starych znajomych w Gdansku. Na dzien przed
wyjazdem
w gory oznajmila mi, ze nie jedzie, ze ma to gdzies. Pojechala sobie
na 3 dni
do mamuski (do ktorej notabene zadne moje tlumaczenia nigdy nie
docieraly,
ma mnie za tego najgorszego). No nic, przesiedzialem 3 dni, nie
wiedzac
gdzie sie ruszyc i wkurzajac sie, ze urlop raczej bedzie do dupy, bo
tak sie
zaczyna. Gdy zadzwonila tego trzeciego dnia bedac u mamusi,
powiedziala ze
nie chce jej sie jakos wracac i bedzie pojutrze. No to sie wkurwilem
i
oznajmilem (bez przeklenstw, ale czuc bylo ze jestem uniesiony) ze
niech
w ogole nie wraca i odlozylem sluchawke. Drugiego dnia wieczorem juz
nie odebrala ode mnie telefonu. Wczoraj zas oznajmila, ze do Gdanska
tez
nie pojedzie.

Podsumowujac, czy to normalne, zeby ktos w wieku 30 lat robil takie
dziwne akcje?
Wiem, ze moglbym sobie odpuscic i juz po tym incydencie z meczem
przeprosic ja
(tylko ze czemu ja mam ciagle przepraszac, jesli ona tez ma w tym swoj
udzial??),
wiem ze kazdy kolejny dzien tez moglem wykorzystac do przeprosin, ale
taka sytuacja
podobna miala juz kiedys miejsce i obawiam sie, ze z kazda kolejna
bedzie
to wykorzystywac. Co mi radzicie, oprocz kwestii typu "po co bylo sie
zenic?"...