🚀 go-pugleaf

On 25 Mar, 09:38, Rogal83 <rogal1...@gazeta.pl> wrote:
> Poznaliśmy się ponad 6 lat temu, mamy teraz po 25 lat.
> Ona, dziewczyna ze wsi, córka niepijacego alkoholika, który pił i bił
> 15 lat, czy 20 lat żone i potem tez czasem dzieci, upośledzony umysłwo
> brat. W domu sie nie przelewalo
> Ja, chłopak z miasta, po lewostronnym paraliżu, obecnie kuleje lkko i
> mam dłoń niesprawną, pomimo tego skonczylem Uniwerek, mam dobra prace,
> dobrze zarabiam. 5, 5 roku "chodziliśmy" ze sobą. bywało różnie, ale w
> sumie bylem bardzo szczesliwy, ona podobno tez, choc wielu rzeczy nie
> dostrzegalem. Chocby tego ze ona nie ma zadnych zainteresowan poza
> imprezami ktore lubila ale nie chodzila beze mnie. Myslalem ze
> zalapalem Pana Boga za nogi, kobieta ktorej nie przeszkadza moja
> niepelnosprawnmosc, akceptuje mnie kocha.
> Wszystko robilismy razem. Przygotwalem ja do matury, pomoglem na
> studiach, napisalem prace licencjcka i 3 z 4 pracy mgr. mogla liczyc
> na mnie zawsze i ze wszystkim tak jak i ja na nia. Slub w sierpniu
> 200-
> cudowne wesele. Potem 2 miesiace zycia w raju. Koniec pazdiernika
> dostalem ataku epilepsji, zdiagnozowao mi te chorobe ale atakow nie
> mam, normalnie zyje, pracuje. A w domu (mieszkanie w duzym domu z
> tesciami, w trakcie wykanczanie jej czesci domu). Mniej wiecej od tego
> czasu coraz gorzej, oddalala sie ode mnie, bylem jak mebel. od grudnia
> sexu zero praktycznie-tak bywalo i przed slubem wiec to nie nowosc.
> Ciagle pretensje ze zle sie odnosze do tesciow(bzdura) i inne
> czepialskie wyssane z palca zarzuty. Ja jej oddalem calego siebie,
> serce na dloni. A w (Wielkę Niedzielę bylem u mamy, od niej
> sms-"nie kocham Cie" strasznie sie pomylilam" itd. Wiec pojechalem
> spakowac rzeczy, wchodze a one juz spakowane, po niej wdidzialem cos w
> rodzaju ulgi. Tak mi sie przynajmniej wydaje.
> dzis rao dzwonie, ze zostawilem plaszcz, slysze-"oddam Ci go, pytam
> czemu to zrobila-nie chce tk dluzej zyc jak niewolnica""nie psuj mi
> telefonami ŚWiąt" I po tej rozmowie klapki mi z oczu spadly.
> Co nie zmienia faktu ze tesknie za nia strasznie, wczoraj plakalem,
> mysle o niej, ciezko mi okropnie. Jenoczesnie mam swiadomosc ze
> okazala sie pusta jak balon. Tyle ze na skinienie jej palca bym
> wrocil. Boje sie ze bede sam, ze moja niepelnosprawnosc, choroba,
> bycie (chyba) rozwodnikiem przekresla moje szanse na ulozenie sobie
> zycia, a ja nie potrafie byc sam, potrzebuje ciepla i chce je dawac.
> Moze ktos z Was ma podejrzenia czemu to zrobila, ja naprawde nie wiem,
> chyba zetak bardzo brakuje jej imprez itd (z epilepsja nie moge na nie
> chodzic)?
> Jak myslicie, wyciagnie jescze reke do zgody?
> I jak sobie radzic z bolem rozstania?
> Bede wdzieczny za pomoc
> Piotr

słuchaj,ja również choruję na epilepsję,również jestem po
rozwodzie,ale to zupełnie inna historia niz twoja.mam dzieci i obecnie
bardzo kochajacego męża,myślę,że to nie choroba jest przyczyną,a sam
człowiek.Mój mąż wcale tego nie odczuwa że jestem chora,a wręcz
przeciwnie pcha mnie w ramiona zycia abym czuła się normalnym
człowiekiem,zawsze był przy moich atakach i pomagał mi kiedy leżałam
nie przytomna i zmoczona i gadałam od rzeczy bo nigdy po ataku nie
wiem gdzie jestem i kto przy mnie jest,nawet męża nie poznaje.Ale do
czego zmierzam,chcę ci powiedzieć to,że jeżeli człowieka się kocha to
bez względu na to czy jest chory czy zdrowy,a jak jest chory to się go
wspiera jeszcze bardziej.Obecnie biorę tegretol 400mg.moje życie jest
normalne,bo nie mam wcale ataków i na impry też nie chodzę poniewaz
moje zdrowie jest ważniejsze niż jakieś imprezowanie,ajeżeli ona tego
zrozumieć ie mogła to widocznie nie jest ciebie warta,a ty bierz życie
za rogi i sie nie łam chlopie bo to też dla ciebie zdrowe nie jest jak
przy naszej chorobie nerwy i alkohol sa nie wskazane.pozdrawiam ciepło
Emilka.