🚀 go-pugleaf

MU wrote:
> [ciap]
> Twoja opowieść przypomina mi znane powiedzenie: Człowiek jest wart o
> połowę mniej niż sądzi, oraz dwa razy więcej niż dają mu inni.
> Zarówno w opowieści i Twoim podejściu oraz w tym powiedzeniu chodzi o
> to samo - realną ocenę własnego "ja". O balans między poczuciem
> wyższości i niższości, który tracimy z każdym doświadczeniem i
> kombinujemy jak zrobić by go utrzymać.

Właśnie nie. Starałem sie wykazać, może niezbyt wyraziście, że nie o miejsce 
w pionie chodzi, lecz w poziomie. ;)
Załóżmy, że do pionu zaliczymy nasze zdolności (wyższość-niższość), a do 
poziomu nasze nabyte umiejętności (wiedza o...).

> Chodzi też o to, że są upadki wzloty i nie należy się przejmować
> porażkami.

> Z tym, że... Tobie udało się przy tzw. drugim podejściu. Jedna nie
> chciała, wyszło z kolejną. 50:50 - remis. A co ma powiedzieć ktoś, kto
> przegrał po raz dziesiąty?

Że za jedenastym się uda. To proste. :)
A propo 50:50. Całego życiorysu nie napisałem... ;P

> I jeśli człowiek doznający porażek ma pewne drobne wady? Pomijam takie
> sprawy jak np. ostry zez, brak nogi. Myślę o takich cechach jak wielki
> nos, astma, chorobliwa nieśmiałość, depresja, otyłość, chudość,
> nietypowe poglądy (np. nadmierne przywiązywanie wagi do ekologii czy
> wegetarianizmu), nietypowe zwyczaje (np. pedantyczne sprzątanie),
> brzydota itp., itd.

Nie ma osób bez wad i słabości. Każdy może mieć je jednak w innych obszarach 
aktywności. Osoba z kompleksem łysej głowy najczęściej nie zauważa, że osoba 
z gęsą czupryną przykładowo nie myje jej, bo ma uczulenie na mydło..

> Owszem, można sobie powiedzieć "nie jestem gorszy, ale inny,
> nietypowy". Ale co z tego? Można osiągnąć balans własnego "ja", nie
> uważać siebie za wspaniałego ani za przegranego.

Piszesz teraz o przeciętności. Ja mam na myśli nie to, że "mogę być po 
środku", tylko "jeśli on może, to i ja mogę". To istotna różnica w postawie. 
Bo nie oszukujmy się! O postawę tu chodzi, która jest zasadniczym elementem 
przy starcie do czegokolwiek. Postawa, to poczynienie założenia: "Zakładam, 
że nie jestem gorszy".

> Można być szczęśliwym
> i życzliwym dla ludzi, rozwijać się, w samotności i czekać kolejne
> lata na tę, która zaakceptuje, dostrzeże coś pozytywnie wyjątkowego,
> zakocha się. [Bo jak chyba twierdzisz relacjami czasami rządzi
> przypadek, zrządzenie losu].

Jeśli nie masz odpowiedzniej postawy, będziesz "łapał" tylko te przypadki, 
na które pozwoli Ci poczynione założenie.
Większość tzw przypadków przejdzie koło nosa. Niezauważona.

> Ale co dalej? Czy nie ma granicy
> wytrzymałości? W pewnym momencie poznawanie mechanizmów w relacjach
> między ludźmi staje się nudne i prowadzi do refleksji, że jednak świat
> jest czarno-biały. Jednak relacjami rządzą: uroda, elokwencja,
> aparycja, dobór naturalny :)

To chyba nie starałeś się ich poznać tak naprawdę. Nie zdążysz się nimi 
znudzić. Najpierw umrzesz. ;)

Pierwsze słyszę, że świat jest czarno-biały. Raczej brakuje nam zmysłów, by 
móc ogarnąć jego różnorodność.

-- 
pozdrawiam
michał