🚀 go-pugleaf

MU wrote:
> On 17 Mar, 22:36, "michal" <6mich...@gazeta.pl> wrote:
>> Dla mnie znamienne jest to, że Twoja prezentacja związków urody,
>> odwagi, elokwencji i nieśmiałości w rywalizacji o miłe ciału
>> względy, są jak najbardziej zbliżone do moich przekonań sprzed lat
>> wielu. Na szczęście zmieniłem je dość szybko. :)

> Dwa oczywiste pytania:
> - Zmieniłeś podejście. Ok, moje, każdego podejście się zmienia,
> ewoluuje, mniej lub bardziej. Co u Ciebie się przestawiło?
> - Co spowodowało zmianę przekonań?

Ok. Zacznijmy od podejścia. Podejście zmienia się pod wpływem doświadczeń, 
więc dlatego preferuję ostry trening. Na początku trzeba nauczyć się szybko 
podnosić po porażce. Najgorszą rzeczą jest utkwienie w przekonaniu, że świat 
się zawalił i nikt mnie nie chce. Jestem jakiś gorszy, naznaczony, śmieszny, 
przeciętny, niezauważalny itd. Przy takim podejściu trudno się ocknąć i 
wyjść z dołka. Jeśli zmienię założenia rzeczywistości przekonując siebie, że 
jestem nie gorszy a inny, naznaczony ale oryginalnością, nie śmieszny ale 
zabawny, nie przeciętny lub niezauważalny ale niestarający się rzucać w 
oczy - to poprzez nabranie minimum pewności siebie odrzucimy wszelkie 
zahamowania w relacjach towarzyskich. To powinno być szczere i autentyczne, 
ale na początku takiej zmiany dobrze jest użyć sztuczek typu uśmiech czy 
przełamywanie lodów (np przyjęcie zasady, że zawsze odzywam się pierwszy - 
co sprawia wrażenie, że jestem kontaktowy - ludzie to lubią).
Przy takiej zmianie podejścia bardzo szybko dochodzi się do wniosku, że 
rzeczywistość w relacjach jest inna, niż ta artykuowana przez osoby 
niedowartościowane: "To smutne, ale nie dla psa kełbasa - gdybym był taki, 
jak ten czy tamten, wtedy miałbym szansę..."

U mnie to się właśnie przestawiło. Zacząłem inaczej widzieć siebie na tle 
innych. Po jakimś czasie spostrzegłem, że przesadzam w drugą stronę. 
Osobowości, które kiedyś były dla mnie niedoścignionym wzorem, stały się 
"kapuścianymi głąbami" i "prymitywnymi idiotami". Po kolejnej korekcie 
oglądu realiów, musiałem przyznać, że wszyscy jesteśmy z równymi szanasami, 
a każdy z nas nie jest ani głupszy ani mądrzejszy, ani lepszy ani gorszy. 
Jesteśmy po prostu inni. Tak samo jest u facetów, tak samo jest u kobiet. 
Mamy najwyżej problemy z dowartościowaniem siebie.

A co spowodowało zmianę? Trudno mi jednoznacznie określić. Sądzę, że powodów 
mogło być wiele. Przychodzi mi na myśl hstoria, która przez przypadek 
wprawiła mnie w osłupienie. Pisałem już o tym w jakimś wątku kiedyś.
Po dwóch latach bezskutecznego dreptania za dziewczyną, która mi się 
cholernie podobała i która mnie olewała totalnie stało sie takie coś:
Chodziliśmy razem do szkoły, więc widywaliśmy sie na codzień. Ona 
twierdziła, że lubi mnie jedynie jako fajnego kumpla. któregoś dnia poznała 
mnie ze swoją koleżanką napuściwszy ją na mnie, żeby się mną "zajęła". 
Koleżanka tak się mną zajęła, że chodziłem z nią później cztery lata. 
Jednakże sam fakt, iż w jednej sekundzie "odkochałem się" od tamtej, tak na 
nią podziałał, że wystarczyło jedno niewinne przypadkowe spotkanie na 
mieście i wieczorem wylądowaliśmy w łóżku z jej inicjatywy. To zamierzchłe 
zdarzenie mogło być praprzyczyną tego, że zacząłem zastanawiać się nad 
skomplikowaną i przewrotną naturą ludzką. Poznawanie mechanizmów w relacjach 
między ludźmi jest pasjonujące i wciąż do końca nieokiełznane. Pewne 
prawidłowości dają się jednak zauważyć.

-- 
pozdrawiam
michał