🚀 go-pugleaf

MU wrote:

>>  Możliwe. Ale to też mnie średnio pociesza...
>
> Nie chodzi o pocieszanie, lecz racjonalne spojrzenie.

 Ale mi zależy, żeby wyjść z tego dołka, nieważne jakimi metodami ;)
 Poza tym potrzebuję na gwałt nowej wiary...

> Myślę, że
> niepotrzebnie robiłeś sobie nadzieję faktem, że rozmawiała z Tobą i
> było sympatycznie.

 Nie umiałbym sobie nie robić żadnej nadziei. W końcu jak już pisałem -
 nieczęsto zdarza mi się spotkać fajną dziewczynę, z którą na dodatek
 mam fajny kontakt już na starcie.
 Poza tym - czekam na kogoś takiego (mniej wiecej jak ona) od dawna...
 Nie potrafiłbym powstrzymać w sobie jakichkolowiek nadziei.

> Drugi Twój błąd - starałeś się, chciałeś byś
> sympatyczny, rozmowny itd. Dziewczyny często wolą facetów mało
> przystępnych i niezainteresowanych nimi.

 Naprawdę? Przecież równie często wolą rozmownych, dowcipnych,
 przebojowych. Przynajmniej z moich obserwacji...
 Poza tym powiem Ci, że owszem - starałem się, ale wg mojej oceny,
 byłem naturalny... Czułem się nieźle.

 A metodę na "niedostępność, tajemniczość" też próbowałem już
 kiedyś wielokrotnie - tzn. też dość naturalnie, gdy akurat nie miałem
 ochoty na rozmówki... Nie zawsze mam ochotę i wtedy sobie
 siedzę z boku, jak kolega właśnie. Ale ta metoda nie jest wg mnie,
 w mojej sytuacji, najlepsza...

 Więc jaki mam być? :) Jeśli odpowiesz, że mam być sobą,
 to ja odpowiem, że naprawdę to jest mój główny cel.
 Nie lubię, nie chcę udawać. Bycie sobą jest dla mnie
 najprostsze i najrozsądniejsze. M.in. dlatego z inicjatywą
 u mnie jest słabo - podrywu to ja nie lubię...
 Nie jest dla mnie czymś naturalnym.

> Wiadomo... co trudno
> dostępne, tajemnicze, bardziej atrakcyjne :) Śmiałe dziewczyny i
> świadome swojej atrakcyjności, które same nawiązują rozmowę przeważnie
> szukają trudnej zdobyczy.

  Tak też bywa. Ale nie tylko takie dziewczyny istnieją :) Wiele jest 
przecież
  takich, które wymagają inicjatywy faceta i jego przebojowości (ale 
naturalnej
  oczywiście).
  Wygląda na to, że ta akurat była taka jak piszesz.
  Ale tak jak pisałem wyżej - ileż to razy zachowywałem się podobnie
  do kolegi... A jakoś nic z tego nie wyszło. Ironia.

>> Pytanie, które sobie stawiam: powinienem wybierać lepiej
>> kolegów na imprezy?
>
> Idź z koleżanką. Albo sam.

 Najczęściej chodzę sam. I najczęściej jestem trochę
 wyalienowany, gdzieś z boku, czyli własnie taki, jaki
 był teraz kolega. W ogóle jesteśmy dość podobni do siebie.
 Gdy rozmawiał z nią, mówiłem sobie: "znam doskonale
 ten bajer".

 Najczęściej chodzę sam, dlatego powiedziałem sobie: "może
 warto coś zmienić, pójdę z nim". No i masz...

> A jak z kolegą to podrywajcie dwie panny.

  Żebym to ja jeszcze był skory do typowego podrywu...
  Kolega zresztą też nie bardzo jest.
 (obaj potrzebujemy inicjatywy ze strony dziewczyny,
  przynajmniej na początku).

  No i musiałyby się trafić takie dwie. I trzeba by się
 nimi podzielić. I one musiałyby się porozumieć,
 choćby w sposób niemy. Różnie mogłoby to wyjść.

 Dochodzę do wniosku, że najlepszy układ to iść samemu
 lub z kimś, kto jest zajęty i idzie też ze swoją partnerką.
 Cała reszta to bagno...

> Porządna laska sama się nie szlaja.

 Hehe. Powiem Ci, że mam taką cichą nadzieję, że
 ona należy do tych "zbyt towarzyskich", z którą związek
 to ciągłe wyzwanie i konkurencja. To byłoby nie dla mnie.