🚀 go-pugleaf

Mężatka rzucona przez męża "dla innej", świeżo po rozwodzie,
deklaruje, że go "zawsze będzie kochać" albo, że będzie zawsze czekać
aż zmieni zdanie i wróci, że nie chce już nikogo. Mija rok i ciągle to
samo, ta bardzo atrakcyjna kobietka nie ma nikogo, wyraźnie nie jest
tym zainteresowana... Czy rzeczywiście nie ma innej rady i trzeba jej
dać spokój?
Jedynie wyraża chęć wobec zalecającego się do niej od dawna mężczyzny
aby był jej przyjecielem, ale "nie chce dawać złudzeń"...

Czy kobieta po czymś takim, w takim stanie reaguje już na wszystko
inaczej niż "rozkapryszona 21-latka"? Na nic te na wpół-zabawowe
wszystkie "gierki", flirty, psychotechniki?

Tylko dać jej spokój, niech zamyka się w swym ciasnym smutnym świecie?
Bo jeśli nawet odpowie wreszcie na zainteresowanie mężczyzny i
rozpocznie nowy związek to będzie on od samego początku zgaszony
konsekwencjami traumatycznego doświadczenia? A właśnie ten początek
jest ponoć bardzo ważny, wtedy powinno być przecież dużo, jak
najwięcej entuzjazmu, tak aby starczyło na potem kiedy zaczną się
"schody"...
Ale z drugiej strony czy nie szkoda życia?

BTW. Flayer zapewnił w innym wątku, że nie większej różnicy pomiędzy
pewnymi zachowaniami kobiety i mężczyzny ale na tym przykładzie jednak
widać, że tylko chyba kobietę stać jest na taką niewesołą
konsekwencję...