🚀 go-pugleaf

Morgun; <fpq32f$brh$1@atlantis.news.tpi.pl> :

> bo powiedziałem dzisiaj - co prawda w nerwach , ale to mnie nie tłumaczy - 
> do żony
> "spierdalaj". Teraz, wieczorem, gdy analizuję tę sytuację, sam siebie się 
> boję, boję się
> że kiedyś ją uderzę. Obawiam się, że może sam fakt że pisze tego posta 
> oznacza,
> że szukam usprawiedliwienia, którego szukać raczej nie powinienem.
> 
> Tak czy siak, podły ze mnie koleś.

Nudzisz. :) W tym co napisałeś widzę *możliwość* [nie pewnik]
przewidywania oceny otoczenia społecznego, żony, przyrównanie swojego
zachowania do okreslonych norm społecznych/kulturowych/wartości. Odrzuć
to i zastanów się jak się czułeś mówiąc do żony "spierdalaj". Jeżeli źle
to OK. To teraz znajdź przyczynę swojej złości i spróbuj ją sformułować
- co się stało, dlaczego tak a nie inaczej?

Już tłumaczę o co chodzi - żeby poznać siebie trzeba przeżyć w realu
określone zdarzenia, wypowiedzieć kwestie. W innym wypadku wiesz tylko
*teoretycznie* , że czegoś byś nie zrobił bo ... . Miałem takiego
znajomego, który jeżeli dostał danie, którego nie jadł nigdy, to
twierdził, że jest niedobre, bo nigdy go nie jadł. :) To coś w tym stylu
- gdybyś nie powiedział do żony "spierdalaj", to na pytanie dlaczego nie
powiesz do niej "spierdalaj" odpowiadałbyś jedynie ogólnikami - bo nie
wolno, bo kocham, bo to żona, ale tak naprawdę nie rozumiałbyś dlaczego.
Teraz wiesz - dlatego, że Tobie to sprawia przykrość.

Pozdrawiam pocieszająco
Flyer
-- 
gg: 9708346; jabber:flyer@jabster.pl
http://www.flyer36.republika.pl/