🚀 go-pugleaf

On Feb 17, 6:45 am, Flyer <fl...@poczta.gazeta.pl> wrote:
> Tak przeczytałem poniżej, że Ty masz trochę ponad 30, a Ona 21 i pewnie
> stąd problem. Każdy wiek ma swoje zachowania - próbujesz z Niej zrobić
> 30. , podczas kiedy 30. zrobi z Niej czas i doświadczenia. :)

ale właśnie nie!  jak już wspomniałem to ona jak na swój młody wiek
już świetnie poznała życie! pewnie dzięki tym imprezkom i różnym
hecom... spotyka tam różnych ludzi, często dziwnych, częstu dużo
starszych (ale młodszych też), często z pogranicza świata kryminalnego
- i choć sama się nie angażuje w takie coś bezpośrednio to chłonie
wiedzę życiową pełnymi garściami!  ponadto przymierza się do
otworzenia własnego drobnego biznesu, po tym jak widziała to od
zaplecza rzeczywiście świetnie się orientuje co i jak!
powiem tak, przyjaźni się z młodymi kobietami starszymi od siebie o 7
lat i jest dla nich DORADCĄ!  autorytetem i eskspertką w wielu
sprawach, np. uczuć, psychologii, rozgrywek w pracy, mody i urody, co
gdzie i jak załatwić itp.
w sumie bardzo dobrze rozumie otaczający ją świat, wyrasta o lata
świetlne ponad swych naiwnie zagubionych rówieśników np. ze studiów

>  Musisz zaryzykować i poczekać.

wydaje mi się, że bierne czekanie to na nic w jej przypadku, tu trzeba
działać, zwiększyć tempo, czas żeby moją niby przewagę w wiedzy,
intelekcie, wykształceniu wreszcie wcielić na 1000% w życie!  tak
sobie właśnie myślę, że ona jest pierońsko wymagająca i tego się na
początku spodziewała ale ja się wciąż nie mogłem dostatecznie obudzić
z letargu!

> Inna sprawa, że osoba cały czas imprezująca nie jest w stanie nic
> stworzyć w życiu - to tak, jakby cały czas dłubała w nosie - nic nie
> napisze, skoro jej prawa ręka cały czas jest zajęta dłubaniem. :)

ja nie wiem jak to jest cały czas ale po sobie powiem, że te
okazjonalne imprezy w których miałem zaszczyt uczestniczyć strasznie
dużo mi dawały!  i z tym całym powrotem do Systemu później też było
całkiem nieźle, czułem się potem bardziej odporny na stresy i
manipulacje, lepiej wiedziałem o co mi chodzi

ale jasne, że jesli coś jest w nadmiarze i przez cały czas to zmienia
postać sprawy...

> Alkohol, hałas, mnóstwo bodźców, wszyscy są rozmowni, zero *jawnej*
> agresji.

i to złe?

> Jestem pewiem - pomijając to, że następnego dnia trzeba znów wrócić do
> Systemu, który przez fakt uczestniczenia w imprezie staje się jeszcze
> bardziej obcy i niezrozumiały

ale to zbliża ludzi do siebie, czy nie?  potem jest łatwiej żyć jak
otoczenie nie jest wrogą, tępą i niemrawą masą
przynajmniej tak mi się naiwnie wydaje, bo sam z całą (niestety)
pewnością nie zaliczam się do weteranów imprezowych!

> to pozostaje czysty behawioryzm -
> działania alkoholu, tłoku, bodźców, hałasu - wszystkie te czynniki
> neurotyzują uczestnika imprez.

może w skrajnym nadmiarze... bo ja zauważyłem, że tego skrajny brak
także neurotyzuje i to więcej!

> No i oczywiście pozostaje złudzenie pt. -
> wystarczy pójśc na imprezę, wypić, zajarać, żeby dostać akceptację.

i to złe?

> I dobrze - przypomina mi się tekst mojego 24 znajomego o jego 21
> dziewczynie - "jak miałem tyle lat co ona, to też tak imprezowałem". :)

ale ja właśnie w sobie odkryłem jak taki układ (ale tylko z Nią) by mi
strasznie odpowiadał! ;)

> Niieee, trzeba być wiernym sobie i nie przejmować się tym, że "coś się
> stanie" - nie masz na to wpływu.

czyli zachęcasz do socjotechniki?  nie pokazywać jak bardzo się
pragnie?  nie skamlać i nie być szczerym?
nie dzwonić przez jakiś czas kiedy teraz tam pojechała i kilkanaście
dni potem?  pokazać, że "jestem obrażony" i że w ogóle już
oprzytomniałem i stwierdziłem, że ona to czubek na kursie w przepaść i
po cóż ja w ogóle straciłem tyle cennego czasu na ten wątpliwy
przypadek?  ;)  a niech wraca do tych swych degeneratów czy
psychopatów!  niech się jej rodzice z nią męczą, beze mnie i tak
żadnego biznesu nie rozkręci, ma talent ale brakuje jej wiedzy
wyuczonej :P  a ja wracam do cywilizacji, do górnych szczebli
Systemu ;)

fajnie się tak pisze :) ale jasne jest, że tak wcale nie czuję i nie
myślę...  ileż jest warte życie bez autentycznego (u)czucia?